Δεν προκαλεί μόνο προβληματισμό η ύπαρξη μιας «κρυφής» επιστολής από τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου αλλά και το κρίσιμο ερώτημα γιατί επιλέχθηκε να διαρρεύσει.
Γιατί καμία διαρροή δεν είναι πολιτικά ουδέτερη.
Οι διαρροές δεν είναι ατυχήματα είναι πράξεις με σκοπιμότητα, χρόνο και αποδέκτες.
Ποιος ωφελείται από τη δημοσιοποίησή της;
Γιατί τώρα;
Τι επιχειρεί να προληφθεί ή να ελεγχθεί μέσω αυτής της διαρροής;
Αυτά δεν είναι δευτερεύοντα ερωτήματα. Είναι ο πυρήνας της πολιτικής ουσίας.
Διότι όταν ένα έγγραφο που παρέμενε στη σφαίρα του «κρυφού» εμφανίζεται ξαφνικά στο δημόσιο πεδίο η συζήτηση δεν αφορά μόνο το περιεχόμενό του αλλά και τη σκοπιμότητα της αποκάλυψης.
Πρόκειται για πράξη ενημέρωσης ή για εργαλείο πολιτικής διαχείρισης;
Για πράξη διαφάνειας ή για ελεγχόμενη διαρροή με συγκεκριμένες στοχεύσεις;
Σε μια περίοδο πολιτικής κατηφόρας ακόμη και οι διαρροές λειτουργούν ως μηχανισμοί εξουσίας.
Άλλοτε ως προειδοποιήσεις άλλοτε ως εσωτερικά μηνύματα άλλοτε ως απόπειρες αποπροσανατολισμού.
Και αυτό ακριβώς οφείλει να προβληματίζει.
Γιατί ίσως το ερώτημα δεν είναι μόνο τι γράφει η επιστολή.
Αλλά γιατί έπρεπε να διαρρεύσει.
Και κυρίως… ποιος θέλει να διαβάσει αυτό το μήνυμα τώρα.
