Έρχονται στιγμές που η ζωή σε αναγκάζει να σταματήσεις.
Όχι επειδή το θέλεις αλλά επειδή δεν έχεις άλλη επιλογή.
Ένα δωμάτιο νοσοκομείου μπορεί να γίνει ένα τέτοιο σταμάτημα. Εκεί πάνω σε ένα κρεβάτι με έναν ορό στο χέρι και τη σιωπή να γεμίζει το δωμάτιο αρχίζεις να σκέφτεσαι διαφορετικά.
Δεν σε νοιάζουν πια τα πολλά.
Σε νοιάζουν τα αληθινά.
Οι άνθρωποι που αγαπάς.
Οι άνθρωποι που σου λείπουν.
Εκείνα που δεν είπες.
Εκείνα που δεν πρόλαβες.
Εκείνα που όλο έλεγες «θα τα κάνω αργότερα».
Και τότε έρχεται στο μυαλό μια σκέψη που πονάει:
Κι αν το αργότερα δεν έρθει;
Πόσα πράγματα αφήσαμε για αύριο;
Ένα τηλέφωνο.
Μια αγκαλιά.
Ένα «σ’ αγαπώ».
Μια συγγνώμη.
Ένα όνειρο.
Πόσες φορές είπαμε «δεν πειράζει» ενώ μέσα μας πειράζαμε πολύ;
Πόσες φορές χαμογελάσαμε ενώ θέλαμε να κλάψουμε;
Πόσες φορές βάλαμε τον εαυτό μας τελευταίο επειδή έτσι μάθαμε;
Και κάπως έτσι περνάει η ζωή.
Μέχρι που μια δύσκολη στιγμή σε κάνει να καταλάβεις πως τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Ούτε η υγεία.
Ούτε οι άνθρωποι.
Ούτε το αύριο.
Και τότε δεν ζητάς πολλά.
Θέλεις μόνο να ανοίξει η πόρτα και να δεις έναν δικό σου άνθρωπο.
Να ακούσεις μια γνώριμη φωνή.
Να νιώσεις ένα χέρι να κρατά το δικό σου.
Να γυρίσεις σπίτι.
Και εκεί καταλαβαίνεις πως όσα κυνηγούσες τόσο καιρό δεν ήταν τελικά αυτά που χρειαζόσουν.
Η ζωή ήταν πάντα στα απλά.
Στο πρωινό φως.
Στον καφέ που ήπιες βιαστικά.
Στο παιδί σου που σε αγκάλιασε.
Στον άνθρωπο που σε περίμενε.
Σε μια κουβέντα μέχρι αργά.
Σε μια αγκαλιά χωρίς λόγια.
Σε ένα «είμαι εδώ».
Ίσως λοιπόν δεν πρέπει να περιμένουμε ένα δωμάτιο νοσοκομείου για να καταλάβουμε τι έχει αξία.
Να μη χρειαστεί να φοβηθούμε την απώλεια για να εκτιμήσουμε την παρουσία.
Να μη χρειαστεί να μας λείψει κάποιος για να του πούμε πόσο σημαντικός είναι.
Να μη χρειαστεί να φτάσουμε στα όριά μας για να αρχίσουμε να ζούμε.
Γιατί η ζωή δεν μας χρωστάει χρόνο.
Μας δίνει στιγμές.
Και αυτές τις στιγμές έχουμε στα χέρια μας.
Γι’ αυτό, αν αγαπάς, πες το.
Αν πονάς, μίλησε.
Αν θέλεις να φύγεις από κάτι που σε πληγώνει, φύγε.
Αν έχεις ένα όνειρο, τόλμησέ το.
Και αν υπάρχει κάποιος που περιμένει μια αγκαλιά σου μην την αφήσεις για αύριο.
Γιατί το «πριν να είναι αργά» δεν είναι για τους άλλους.
Είναι για εμάς.
Για εκείνη τη ζωή που έχουμε ακόμη μπροστά μας.
Και όσο υπάρχει μια ανάσα, μια ελπίδα, ένα χέρι που μπορεί να κρατηθεί από ένα άλλο χέρι, δεν είναι αργά.
Ίσως τελικά να μη χρειάζεται να φοβόμαστε τόσο το τέλος.
Ίσως αυτό που πρέπει πραγματικά να φοβόμαστε είναι να φτάσουμε κάποτε εκεί και να κοιτάξουμε πίσω συνειδητοποιώντας πως είχαμε χρόνο να ζήσουμε αλλά συνεχώς περιμέναμε.
Να θυμηθούμε όλα εκείνα τα «θα» που έμειναν στη μέση.
Όλα τα «σ’ αγαπώ» που δεν ειπώθηκαν.
Όλες τις αγκαλιές που αναβλήθηκαν.
Όλα τα όνειρα που φοβηθήκαμε να κυνηγήσουμε.
Εγώ αν κάτι έμαθα μέσα στους τελευταίους μήνες είναι πως η ζωή δεν χρειάζεται να είναι τέλεια για να είναι πολύτιμη.
Χρειάζεται μόνο να είναι αληθινή.
Μην περιμένεις ένα νοσοκομειακό δωμάτιο για να καταλάβεις την αξία της ζωής.
Μην περιμένεις μια απώλεια για να πεις «σ’ αγαπώ».
Μην περιμένεις το αύριο για να κάνεις αυτό που μπορείς σήμερα.
Γιατί κανείς δεν ξέρει πόσες σελίδες έχει ακόμη το δικό του βιβλίο.
Ξέρουμε μόνο τη σελίδα που κρατάμε αυτή τη στιγμή στα χέρια μας.
Και όσο η σελίδα δεν έχει τελειώσει, γράφεται ακόμη η ιστορία μας.
Γι’ αυτό…
Ζήσε.
Αγάπησε.
Τόλμησε.
Μίλησε.
Συγχώρεσε.
Κράτησε τους ανθρώπους σου λίγο πιο σφιχτά.
Και μη φοβάσαι να αρχίσεις ξανά.
Γιατί μπορεί να μη μπορούμε να αλλάξουμε όσα πέρασαν.
Μπορούμε όμως να αλλάξουμε τον τρόπο που θα ζήσουμε όσα έρχονται.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο δώρο που μας αφήνει μια δύσκολη στιγμή
να καταλάβουμε, πριν να είναι αργά, πως η ζωή δεν αρχίζει όταν όλα γίνουν καλά.
Η ζωή είναι τώρα.
Και όσο υπάρχει ανάσα…
δεν είναι αργά…
