Στα δύο χρόνια της πανδημικής κρίσης, εντελώς υποκριτικά όπως φαίνεται, χειροκροτήθηκαν και από την ελληνική κυβέρνηση όλοι όσοι στήριξαν το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Μείναμε όμως στα χειροκροτήματα, χωρίς καμία ιδιαίτερη ανταμοιβή από την πολιτεία, για όλους αυτούς τους ανθρώπους που υπηρέτησαν το υπέρτατο αγαθό της δημόσιας υγείας, με κίνδυνο ακόμη και τη δική τους προσωπική υγεία.
Στο Νοσοκομείο Αργολίδας τα τελευταία έτη απασχολήθηκαν εργαζόμενοι στη φύλαξη, στον καθαρισμό και στην εστίαση. Οι εργαζόμενοι αυτοί είναι απαραίτητοι και καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες στο νοσοκομείο. Η σχέση εργασίας τους είχε κριθεί απαραίτητη από τις εκάστοτε διοικήσεις και μάλιστα είχε κριθεί και οικονομικότερη από τη σημερινή διοίκηση. Εντελώς απρόσμενα και χωρίς καμία αιτιολόγηση ή τεκμηρίωση, αποφασίστηκε από τη διοίκηση του νοσοκομείου, η λύση της σχέσης εργασίας για 33 εργαζόμενους της φύλαξης, καθαρισμού και εστίασης. Μάλιστα, για την κάλυψη των αναγκών του νοσοκομείου, προκρίθηκε η λύση της σύμβασης με ιδιώτη εργολάβο και με τίμημα μεγαλύτερο από το καταβληθέν σήμερα συνολικό ποσό στους εργαζόμενους. Οι εργαζόμενοι δε, αφήνονται στην τύχη τους και στην κρίση του νέου εργολάβου για να χρησιμοποιήσει κάποιους από αυτούς, αλλά φυσικά με τις νέες αμοιβές που θα καθοριστούν σε χαμηλότερο επίπεδο.
Η απόφαση αυτή της διοίκησης δε δικαιολογείται από κανένα λόγο δημοσίου συμφέροντος και είναι μια απόφαση που εξυπηρετεί ένα ιδεολόγημα που χαρακτηρίζεται από αναλγησία για τον κόσμο της εργασίας και αδιαφορεί για την τύχη 33 οικογενειών.
Η διοίκηση του Νοσοκομείου Αργολίδας θα πρέπει να πάρει πίσω αυτή την απαράδεκτη απόφαση και να συνεχίσει να απασχολεί τους 33 εργαζόμενους, αφού όλοι τους καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και μάλιστα με το μικρότερο κόστος για τον φορολογούμενο.
