Έτσι είναι .Τώρα αγαπητοί φίλοι ψηφοφόροι της Ελσας Παπαδημητρίου μπορείτε να φωνάζετε όσο θέλετε και να λέτε ότι θέλετε. Γιατί η Κα Ελσα Παπσδημητρίου οδεύοντας στα 70 και διανύοντας την δεν θυμάμαι ποια τετραετία της σας έπεισε ότι είναι άξια να σας εκπροσωπήσει. Μάλιστα. Και εσείς απόλυτα ευχαριστημένοι είπατε ότι άλλη μια τετραετία ας συνεχίσει. Έτσι έμεινε έξω ο Κρανιάς αλλά και η Μπόμπου και η επιλογή της Ελσας να πάει στη Βουλή πλέον έχει το τίμημά της. Και φυσικά
όλα αυτά γράφονται όχι για να αναδείξουν το θλιβερό φινάλε της μνημονιακής Ελσας Παπαδημητρίου αλλά για να θυμίσουν ποσο επιπόλαια ψηφίζουμε. Ποσό αδικούμε το μοναδικό δικαίωμα που μας δίνει η Δημοκρατία. Αραγε γίναμε σοφότεροι μετά από ζήσαμε και ζούμε τώρα; Αραγε θα κατανοήσουμε ότι δεν ανήκουμε στο κόμμα αλλά το κάθε κόμμα είναι ένα εργαλείο για να μας κάνει καλύτερη τη ζωή. Τι σημαίνει η φράση: Εμένα δεν πάει το χέρι μου ση Δεξιά ή στην Αριστερά; Αυτή την τρέλα μας πληρώνουμε σήμερα. Κάπου βάλαμε ταμπέλα :είμαστε δεδομένοι. Δεδομένος είμαι εγώ στον ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ που είναι όμως η διασκέδασή μου. Αν μάλιστα δεν πάει καλά βρίζω, χτυπιέμαι αλλά συνεχίζω να πηγαίνω. Το κόμμα όμως και ο εκπρόσωπός μας δεν είναι διασκέδαση. Είναι μηχανσιμοί που ορίζουν τις τύχες μας και τις τύχες των παιδιών μας. Αν δεννοιώθουμε καθόλου τύψεις τότε μήπως χρειαζόμαστε ψυχοθεραπεία. Αν σταματήσουμε να είμαστε δεδομένοι τότε θα υπάρχει ένα δεδομένο: Θα το σκεφτούν πολλές φορές πρίν μας κοροιδέψουν. Στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε τα πράγματα. Ας μην ζητάμε αλλαγή νοοτροπίας από τον πολιτικό αν δεν αλλάξουμε πρώτα εμείς
