Κάτι αλλάζει που είναι αδύνατον ακόμα να το κατανοήσουμε σε απόλυτο βαθμό. Ο κόσμος αντιδρά. Αφήνει την βόλεψή του και κατεβαίνει στις πλατείες και στους δρόμους. Κρατάμε την αντίδραση. Κρατάμε το μήνυμα. Δεν μπαίνουμε σε αναλύσεις. Δεν χρειάζονται αυτή τη στιγμή. Απλά διαπιστώνεται το έλλειμμα αξιοπιστίας των κομμάτων απέναντι στην κοινωνία. Καταγράφεται η βαθιά ρήξη με την κοινωνία που δεν ήρθε απότομα αλλά αργά και σταθερά. Ο πολίτης θέλει να φωνάξει μόνος του. Δεν αντέχει στην ιδέα της καθοδήγησης. Και ακόμα δεν έχει ξεσπάσει. Όταν όμως καταγράφεις αυτές τις σχέσεις κοινωνίας και κομμάτων τότε πρέπει να καταλάβεις ότι δεν μπορεί να υπάρξει συναίνεση και συνυπευθυνότητα μεταξύ πέντε ανθρώπων γιατι απλά αυτοί που καλείς εσύ να σε στηρίξουν έχουν πρόβλημα με την κοινωνία. Αν δεν πρόκειται για επικοινωνιακά τρικ και κέρδισμα χρόνου τότε τη συναίνεση και την συνυπευθυνότητα ένας μόνο μπορεί να σου την δώσει: η ίδια η κοινωνία που σου έδωσε την εντολή να βγάλεις τον τόπο από το αδιέξοδο. Χωρίς αυτή την εντολή απλά θα τρώς χρόνο. Θα γίνεις ένα αναλώσιμο προιόν του συστήματος. Τίποτε άλλο. Από την κοινωνία πρέπει να πάρεις ότι ζητάς. Αν την αποφεύγεις και κάνεις πώς δεν βλέπεις και δεν ακούς τότε εμείς έχουμε μεγαλύτερο πρόβλημα από αυτό που νομίζουμε και θα γίνουμε ακόμα πιο εξοργισμένοι
