Το προχθεσινό Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ναυπλιέων είχε απ’ όλα. Θέματα, εισηγήσεις, αριθμούς, αποφάσεις και πολιτική αντιπαράθεση. Είχε όμως ένα μεγάλο κενό. Ένα κενό που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο όταν μιλάμε για τη λειτουργία ενός Δήμου και κυρίως, για τη σχέση του με τους πολίτες.
Έλειπε το αυτονόητο: η διαφάνεια.
Και ας μην κοροϊδευόμαστε. Διαφάνεια δεν είναι απλώς να συνεδριάζει ένα Δημοτικό Συμβούλιο και να ψηφίζει. Δεν είναι να διαβάζονται εισηγήσεις και να καταγράφονται αποφάσεις. Δεν είναι να παρουσιάζονται αριθμοί χωρίς ο πολίτης να μπορεί να καταλάβει τι πραγματικά σημαίνουν.
Διαφάνεια είναι να γνωρίζει ο δημότης.
Να γνωρίζει που πηγαίνει κάθε ευρώ. Να γνωρίζει ποιος αποφασίζει γιατί αποφασίζει και ποιο είναι το αποτέλεσμα κάθε απόφασης. Να μπορεί να κάνει μια ερώτηση και να παίρνει μια συγκεκριμένη καθαρή απάντηση.
Γιατί πίσω από κάθε προϋπολογισμό, κάθε δαπάνη, κάθε έργο και κάθε απόφαση υπάρχουν χρήματα των πολιτών.
Και αυτά τα χρήματα δεν ανήκουν σε καμία δημοτική αρχή. Ανήκουν στους δημότες.
Ακριβώς γι’ αυτό η λογοδοσία δεν μπορεί να είναι μια τυπική διαδικασία. Δεν μπορεί να περιορίζεται σε αριθμούς που περνούν από μια συνεδρίαση και στη συνέχεια χάνονται μέσα στη γραφειοκρατία.
Ο πολίτης θέλει να ξέρει τι έγινε.
Τι δεν έγινε.
Γιατί δεν έγινε.
Πόσο κόστισε.
Ποιος είχε την ευθύνη.
Και κυρίως, τι αποτέλεσμα είχε.
Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της αυτοδιοίκησης.
Γιατί ένας Δήμος δεν διοικείται μόνο μέσα από αποφάσεις. Διοικείται μέσα από την εμπιστοσύνη των ανθρώπων που τον χρηματοδοτούν και τον στηρίζουν καθημερινά.
Και η εμπιστοσύνη δεν επιβάλλεται. Κερδίζεται με καθαρές κουβέντες και ανοιχτά χαρτιά.
Το Ναύπλιο δεν έχει ανάγκη από περισσότερη επικοινωνία. Έχει ανάγκη από περισσότερη ενημέρωση. Δεν χρειάζεται να παρουσιάζονται όλα ως επιτυχία. Χρειάζεται να υπάρχει η πολιτική γενναιότητα να αναγνωρίζονται οι αδυναμίες, οι καθυστερήσεις και τα λάθη.
Γιατί αυτό σημαίνει πραγματική διοίκηση.
Το προχθεσινό Δημοτικό Συμβούλιο, λοιπόν, μπορεί να είχε πολλά θέματα στην ημερήσια διάταξη.
Υπήρχε όμως ένα θέμα που θα έπρεπε να βρίσκεται πάνω απ’ όλα: Η διαφάνεια.
Και αυτό δεν είναι θέμα αντιπολίτευσης.
Δεν είναι θέμα παράταξης.
Δεν είναι θέμα προσωπικής αντιπαράθεσης.
Είναι θέμα δημοκρατίας.
Γιατί ο δημότης δεν πρέπει να αισθάνεται ότι παρακολουθεί απλώς τις αποφάσεις που παίρνονται για εκείνον.
Πρέπει να αισθάνεται ότι έχει δικαίωμα να γνωρίζει, να ρωτά, να ελέγχει και να απαιτεί απαντήσεις.
Και όταν αυτό το αυτονόητο απουσιάζει τότε όσο περισσότερες αποφάσεις κι αν ψηφιστούν κάτι πολύ σημαντικό θα συνεχίζει να λείπει.
Η εμπιστοσύνη.
Και χωρίς εμπιστοσύνη, καμία δημοτική αρχή δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι έχει πραγματικά κερδίσει την κοινωνία.
Έλενα Λεζέ
