
Ανάπτυξη «δύο ταχυτήτων» θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς αυτό που γίνεται στο Πόρτοχέλι. Αναφορικά με τις αγοραπωλησίες και τις νέες κατοικίες η οικονομική κρίση έχει αγγίξει μόνο αυτούς τους «φτωχούς». Δηλαδή αυτούς που θέλουν να αγοράσουν ένα κτήμα στην περιοχή για να χτίσουν ένα εξοχικό ή αυτούς που θέλουν να αγοράσουν ένα διαμέρισμα. Αντίθετα οι πλούσιοι φαίνεται να ξεπέρασαν την οικονομική κρίση, σύμφωνα με τα λεγόμενα μεσιτών, και έτσι η αγορά αρχίζει να κινείται πάλι. Στην περιοχή του Πορτοχελίου, πολλοί επιχειρηματίες, έχουν αγοράσει οικόπεδα τεραστίων διαστάσεων και τα έχουν μετατρέψει σε επίγειους παράδεισους. Τα ιλιγγιώδη ποσά που ξοδεύουν οι επιχειρηματίες για να αγοράσουν ένα οικόπεδο προκαλούν ζαλάδα σε εμάς τους «κοινούς θνητούς». Οικόπεδα που αγγίζουν τα 40 εκατομμύρια ευρώ!!!
Ευάγγελος Αριστ. Γούτος, μεσίτης
«Πριν από χρόνια έγινε ένα ξεκίνημα για να γίνει τουριστική η περιοχή μας, τη δεκαετία του 1960-70. Η κατάληξη είναι να γίνει παραθεριστική και μάλιστα από τις πιο ακριβές στην Ελλάδα και όχι μόνο. Ακόμα και στην Ευρώπη. Έχουν χτιστεί στη περιοχή μας φανταστικά σπίτια (επαύλεις) σε μαγικά οικόπεδα στη θάλασσα από πάρα πολλούς Έλληνες και ξένους εφοπλιστές οι οποίοι μετακινούνται με γιότ και ελικόπτερα ως επί το πλείστον. Υπήρχε μια κρίση τον περασμένο χρόνο και μια αναστολή της ζήτησης, αλλά από το Μάιο και μετά ιδιαίτερα τα πολύ ακριβά ακίνητα έχουν την ίδια ζήτηση που είχαν και πριν. Οι μεσαίες και φθηνές κατασκευές συνεχίζουν να έχουν κρίση».
Βασίλης Σαράντος , μεσίτης
«Στην περιοχή μας δεν υπάρχει ζήτηση. Ο κυριότερος λόγος φυσικά είναι η οικονομική κρίση. Όλοι πουλάνε, δεν αγοράζει κανένας. Οι τιμές έχουν πέσει κατά πολύ. Μιλάμε για πτώση που κινείται μεταξύ 30% και 40% για αγορά. Στην περιοχή μας υπάρχουν πολλά οικόπεδα σε διάφορες τιμές. Μπορεί ένα οικόπεδο να στοιχίζει και 1.000.000 ευρώ το στρέμμα ανάλογα στην περιοχή που βρίσκεται».

Όλα τα είχε το προχθεσινό Δημοτικό Συμβούλιο Ναυπλιέων. Εκτός από το πιο σημαντικό: τη διαφάνεια
Το προχθεσινό Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ναυπλιέων είχε απ’ όλα. Θέματα, εισηγήσεις, αριθμούς, αποφάσεις και πολιτική αντιπαράθεση. Είχε όμως ένα μεγάλο κενό. Ένα κενό που δεν μπορεί




