Το δικό της «αντίο» στην Βασιλική (Μπούλη) Μηναίου στέλνει η προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αργολίδας, κα Άλκηστις Παπαδημητρίου, με μια συγκινητική ανάρτηση που αναφέρει τα εξής:
«Η αγαπημένη μας Μπούλη, κατά κόσμον Βασιλική Γεωργίου Μηναίου, γαλήνεψε για πάντα εδώ και λίγες ώρες στην αγκαλιά της αργολικής γης που τόσο αγάπησε. Φίλοι πολλοί, γείτονες ή και απλοί γνωστοί την αποχαιρετίσαμε ακουμπώντας πάνω στο σκήνωμά της τις δικές του σκέψεις ο καθένας που καθρεφτίζονταν στο βουβό μας βλέμμα, όπως βγαίναμε από την Μητρόπολη του Αγίου Γεωργίου στο Ναύπλιο.
Η Μπούλη ήταν ένας άνθρωπος πολύ ξεχωριστός που είχε την τόλμη να καθιερώσει την προσωπικότητά της σε πείσμα των καιρών και των στενόμυαλων ανθρώπων. Προικισμένη με ένα μοναδικό χάρισμα υπηρέτησε τη Λαϊκή Τέχνη με πάθος σε όλη της τη ζωή.
Η Μπούλη είχε χέρια μαγικά που μεταμόρφωναν ό,τι έπιανε σε έργο τέχνης, λιτό, αδρό και στιβαρό. Απ’ όλα τα αντικείμενα που ζωντάνεψε με τη φροντίδα της ή που δημιούργησε εξ αρχής, θέλω απόψε να θυμηθώ και να μνημονεύσω το λιγότερο γνωστό σε όλους.
Το έτος 2003, λίγους μήνες πριν τα εγκαίνια του νέου Αρχαιολογικού Μουσείου Μυκηνών, η Έλση Σπαθάρη, επίτιμη διευθύντρια της Εφορείας Αρχαιοτήτων που είχε την ευθύνη για τη δημιουργία της έκθεσης ζήτησε από τη φίλη της τη Μπούλη μία χάρη. Να στήσει έναν μικρό αργαλειό στην ενότητα της οικιακής οικονομίας.
Η Μπούλη έψαξε διαλεχτά νήματα, τα έβαψε με ξεχωριστά χρώματα και ανάρτησε από αυτά τους αρχαίους πέτρινους κώνους δημιουργώντας ένα έκθεμα αφαιρετικό, λιτό αλλά και πλούσιο μέσα στην απλότητά του. Απόψε η Έλση μου είπε «κανείς άλλος δεν μπορούσε να το κάνει αυτό» και την αγκάλιασε με μια αγαπημένη σκέψη.
Στα χρόνια που θα έρθουν, όπως και σ΄ αυτά που πέρασαν, τα νήματα του μικρού αργαλειού της Μπούλης στο Μουσείο Μυκηνών θα κινούνται που και που από μόνα τους και θάναι τότε που η αγαπημένη μας φίλη θα αποφασίζει για μια ακόμη φορά να κάνει αισθητή την παρουσία της με τρόπο εξωσυμβατικό και παιγνιώδη. Θα είναι αυτή η αιώνια πειραχτική φωνή της που θα κινεί τα νήματα και θα μας κάνει να την θυμόμαστε ξανά και ξανά».
