Σε μια εποχή όπου η εικόνα υπερισχύει της ουσίας η κοινωνία μοιάζει να έχει εγκλωβιστεί σε ένα διαρκές κυνήγι τελειότητας. Τέλειες ζωές, τέλειες απόψεις, τέλειες συμπεριφορές, τέλειες φωτογραφίες. Όλα φιλτραρισμένα, μετρημένα και συχνά αποστειρωμένα από την ανθρώπινη αδυναμία. Όμως αυτό που πραγματικά λείπει δεν είναι η τελειότητα. Είναι η καλοσύνη.
Η πολιτική και κοινωνική μας πραγματικότητα αντανακλά αυτή τη στρέβλωση. Ο δημόσιος λόγος γίνεται ολοένα και πιο σκληρός, πιο διχαστικός, πιο απόλυτος. Οι άνθρωποι κρίνονται αυστηρά για κάθε λάθος, στιγματίζονται εύκολα και «ακυρώνονται» γρήγορα χωρίς χώρο για κατανόηση ή εξέλιξη. Σαν να απαιτούμε από τους άλλους και από τον εαυτό μας να είναι άψογοι αντί να είναι απλώς ανθρώπινοι.
Όμως η τελειότητα δεν είναι ούτε εφικτή ούτε δημοκρατική αξία. Αντίθετα η καλοσύνη είναι ένα είδος πολιτικής πράξης. Είναι η επιλογή να ακούς πριν κρίνεις. Να διαφωνείς χωρίς να απαξιώνεις. Να αναγνωρίζεις το λάθος χωρίς να διαγράφεις τον άνθρωπο. Σε μια δημοκρατία, η ανεκτικότητα, η ενσυναίσθηση και ο σεβασμός δεν είναι αδυναμίες είναι θεμέλια.
Η εμμονή με την τελειότητα γεννά φόβο.Φόβο έκθεσης, φόβο λάθους, φόβο συμμετοχής. Και όταν οι πολίτες φοβούνται να μιλήσουν, να εκφραστούν ή να δοκιμάσουν η ίδια η δημοκρατία αποδυναμώνεται. Αντίθετα μια κοινωνία που επιτρέπει το λάθος και ενθαρρύνει τη βελτίωση, είναι μια κοινωνία ζωντανή, ανοιχτή και ουσιαστικά ελεύθερη.
Δεν χρειαζόμαστε «άψογους» ανθρώπους για να προχωρήσουμε ως κοινωνία. Χρειαζόμαστε υπεύθυνους, ειλικρινείς και πάνω απ’ όλα καλούς ανθρώπους. Ανθρώπους που θα επιλέξουν τη συνεργασία αντί της σύγκρουσης, τη γέφυρα αντί του τοίχου, τη φροντίδα αντί της αδιαφορίας.
Γιατί στο τέλος η ποιότητα μιας κοινωνίας δεν κρίνεται από το πόσο τέλεια φαίνεται αλλά από το πόσο ανθρώπινα λειτουργεί.
