Σήμερα το Ναύπλιο έγινε φτωχότερο…
Έφυγε από κοντά μας η Ιωάννα «Νανά» Παπαντωνίου. Μια γυναίκα που για μένα δεν υπήρξε ποτέ μια απλή γνωριμία, αλλά μια ζωντανή πηγή έμπνευσης, γνώσης και βαθιάς αγάπης για το Ναύπλιο και την ιστορία του.
Η Νανά θα είναι από εκείνους τους ανθρώπους που δεν θα φύγουν πραγματικά ποτέ από τη σκέψη και τη μνήμη μας. Γιατί αφήνουν πίσω τους έργο μεγαλύτερο από τον χρόνο.
Όσοι είχαν την τύχη να σταθούν δίπλα της γνώριζαν πόσο σπάνια προσωπικότητα ήταν.
Οξυδερκής, διορατική, ανήσυχη.
Έβλεπε την αξία εκεί που οι άλλοι έβλεπαν το παλιό και το ξεχασμένο. Δεν εργαζόταν απλώς είχε μια μεγάλη αποστολή. Να διασώσει την ελληνική παράδοση, το ένδυμα, τη λαογραφία, την ίδια την ψυχή της Ελλάδας πριν χαθεί μέσα στη λήθη.
Ταξίδεψε σε χωριά, μίλησε με ανθρώπους, συγκέντρωσε μνήμες, φορεσιές, ιστορίες. Μάζεψε κομμάτια μιας Ελλάδας που έσβηνε και τα μετέτρεψε σε ζωντανή κληρονομιά για όλους μας.
Έδωσε σχεδόν τα πάντα χρόνο, κόπο, προσωπική περιουσία, ολόκληρη τη ζωή της για να δημιουργήσει το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα στο Ναύπλιο.
Έναν χώρο που δεν ήταν απλώς μουσείο, αλλά προέκταση της ψυχής της. Έναν φάρο πολιτισμού που το 1981 τιμήθηκε με το European Museum of the Year Award, κάνοντας το Ναύπλιο σημείο αναφοράς σε ολόκληρη την Ευρώπη και το οποίο με τις δεκάδες χιλιάδες συλλογές του, αποτελεί τη ζωντανή παρακαταθήκη της. Εκεί θα τη «συναντάμε» πάντα σε κάθε αίθουσα, σε κάθε έκθεμα, σε κάθε ιστορία που συνεχίζει να μιλά.
Σήμερα δεν αποχαιρετούμε μόνο μια σπουδαία γυναίκα. Αποχαιρετούμε μια άλλη εποχή, μια άλλη στάση ζωής, μια άλλη ανιδιοτελή προσφορά που δύσκολα επαναλαμβάνεται.
Αντίο, Νανά!
Σε ευχαριστούμε για όσα μας χάρισες! Για όσα προστάτευσες!
Για όσα μας έμαθες να αγαπάμε.
ΑΘΑΝΑΤΗ ΝΑΝΑ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ
