Στην παράταξη της δημοτικής αρχής, οι παραιτήσεις έχουν αποκτήσει χαρακτήρα τηλεοπτικής σειράς. Κάθε εβδομάδα, καινούργιο επεισόδιο «Σκέφτεται να φύγει ο τάδε», «Ετοιμάζεται μεγάλη ανατροπή». Και πριν προλάβει κανείς να καταλάβει αν ήταν season finale ή απλώς trailer, η υπόθεση ξεφουσκώνει και επιστρέφουμε στο ίδιο έργο, όλοι μέσα, όλοι έξω, όλοι… περίπου.
Η αλήθεια είναι ότι τέτοια πολιτική «παραιτησιολογία» μοιάζει με λεωφορείο που αναχωρεί γεμάτο κόσμο. Στην πρώτη στάση κατεβαίνουν δύο, στη δεύτερη ανεβαίνουν τρεις, και στο τέλος ο οδηγός έχει ξεχάσει για που ξεκίνησε. Ο επιβάτης, δηλαδή ο απλός πολίτης, όχι μόνο έχει ζαλιστεί αλλά σκέφτεται σοβαρά να κατέβει στην άκρη του δρόμου και να πάρει ταξί.
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές που εμφανίζονται και εξαφανίζονται. Είναι ότι ο κόσμος έχει βαρεθεί να παρακολουθεί το σίριαλ. Γιατί όταν όλα γίνονται θέαμα, όταν κάθε πολιτική διαφωνία μεταφράζεται σε παραίτηση -πυροτέχνημα που τελικά σβήνει προτού καν φτάσει στον ουρανό, τότε το κοινό κουράζεται. Και ο κουρασμένος θεατής δεν χειροκροτά αλλάζει κανάλι.
Κάποτε, η παραίτηση είχε βάρος. Σήμαινε στάση ευθύνης, ένδειξη διαφωνίας, πολιτικό στίγμα. Σήμερα έχει καταντήσει σαν το κουμπί του ανελκυστήρα που το πατάμε όλοι νευρικά, παρόλο που ξέρουμε πως δεν κάνει καμία διαφορά. Απλώς αναβοσβήνει.
Κι έτσι, ενώ οι παραιτήσεις έρχονται και χάνονται στον δρόμο, εκείνος που τελικά δεν πάει πουθενά είναι η παράταξη η ίδια. Γιατί δεν υπάρχει πιο ηχηρή παραίτηση από την παραίτηση του κόσμου όταν αποσύρει το ενδιαφέρον του και ψάχνει αλλού να βρει ελπίδα.
Ίσως, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αφήσετε τα… ταξιδάκια των παραιτήσεων και να ξεκινήσετε ένα πραγματικό ταξίδι πολιτικής σοβαρότητας. Γιατί ο κόσμος δεν αντέχει άλλο road trip χωρίς προορισμό.
