Η κοινωνία συνεχίζει να δείχνει σκληρότητα απέναντι στη γυναίκα. Αυτή η σκληρότητα δεν περιορίζεται σε λόγια ή στάσεις φτάνει μέχρι το πιο ακραίο της αποτέλεσμα: τη γυναικοκτονία. Κάθε νέα περίπτωση συγκλονίζει, αλλά δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη. Είναι αποτέλεσμα βαθύτερων κοινωνικών παθογενειών που επιτρέπουν την έμφυλη βία.
Η βία κατά των γυναικών δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο. Είναι σύμπτωμα μιας κουλτούρας που ανέχεται στερεότυπα, υποτιμά τη γυναικεία αξία και αποτυγχάνει να προστατεύσει τις γυναίκες με θεσμικά μέσα.Η σιωπή και η αδιαφορία δεν είναι ουδέτερες δημιουργούν τις συνθήκες για νέες τραγωδίες.
Η αντιμετώπιση απαιτεί άμεση και συντονισμένη δράση. Εκπαίδευση, ευαισθητοποίηση, ενίσχυση δομών στήριξης και αυστηρή εφαρμογή της νομοθεσίας είναι μονόδρομος. Ακόμη σημαντικότερη είναι η αλλαγή νοοτροπίας: η κοινωνία πρέπει να θέσει την προστασία της ζωής και της αξιοπρέπειας της γυναίκας ως προτεραιότητα.
Μέχρι να γίνει αυτό,κάθε νέα γυναικοκτονία λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι απέχουμε πολύ από μια κοινωνία ισότητας και ασφάλειας για όλες.
