Ζούμε σε μια εποχή όπου η βία και το bullying δεν είναι πια μεμονωμένα περιστατικά αλλά επαναλαμβανόμενα μοτίβα που διαπερνούν σχολεία, γειτονιές και δημόσιο λόγο. Κάθε νέο περιστατικό προκαλεί οργή και λύπη αλλά σύντομα η ένταση υποχωρεί μέχρι την επόμενη φορά.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο «τι συνέβη», αλλά «γιατί συνεχίζει να συμβαίνει». Η βία δεν εμφανίζεται ξαφνικά τρέφεται από τη σιωπή, την ανοχή και την έλλειψη ουσιαστικών αξιών. Όταν ο σεβασμός γίνεται διαπραγματεύσιμος, η διαφορετικότητα αντιμετωπίζεται ως απειλή και όχι ως πλούτος και η δύναμη συγχέεται με την επιβολή τότε το έδαφος για το bullying γίνεται γόνιμο.
Ίσως έχουμε συνηθίσει περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Ίσως έχουμε μάθει να αποστρέφουμε το βλέμμα και να θεωρούμε ότι «δεν μας αφορά». Όμως δεν είναι έτσι. Κάθε φορά που σωπαίνουμε, δίνουμε χώρο στη βία να μεγαλώσει.
Η κοινωνία αλλάζει όχι μόνο με νόμους αλλά με επαναπροσδιορισμό αξιών. Όταν επιλέγουμε την ενσυναίσθηση αντί για την αδιαφορία, τον διάλογο αντί για την επιθετικότητα και την ευθύνη αντί για τη μετάθεση ευθυνών, κάνουμε ένα αποφασιστικό βήμα προς μια πιο ανθρώπινη κοινωνία.
Αυτή η αλλαγή ξεκινά από εμάς. Από το πώς μιλάμε στα παιδιά, από το πώς αντιδρούμε όταν γινόμαστε μάρτυρες αδικίας, από το αν βρίσκουμε το θάρρος να μην σιωπούμε.
Η επαναλαμβανόμενη βία δεν είναι απλώς κοινωνικό ή προσωπικό ζήτημα. Είναι πολιτική πρόκληση. Απαιτεί από θεσμούς και πολίτες να ξανασκεφτούμε ποιες αξίες επιτρέπουμε να καθορίζουν την καθημερινότητά μας και να δράσουμε ώστε η ανθρώπινη αξιοπρέπεια να γίνει η βάση κάθε πολιτικής και κοινωνικής απόφασης.
