Αγαπητοί μου φίλοι,
Πριν προχωρήσω στη σημερινή μου αφήγηση, θέλω να σας εξομολογηθώ κάτι, στην μακραίωνη διαδρομή της ζωής μου (κοντά έναν αιώνα) και τι δεν είδαν τα μάτια μου και άκουσαν τα αφτιά μου. Πολέμους, κατοχή, εμφυλίους, ταραγμένες εποχές, μέχρι και δικτατορία, αλλά αυτό που ζούμε σήμερα δε μπορούσε να το συλλάβει ούτε η πιο νοσηρή παιδική μου φαντασία. Ένας αόρατος για το μάτι ιός που ξεκίνησε από την άλλη άκρη του κόσμου, από μια πόλη της αχανούς Κίνας (ακούγονται πολλά για το αν συνέβη τυχαία ή ηθελημένα- γεμάτο το διαδίκτυο από τέτοια σενάρια) και σμπαράλιασε τα πάντα σε όλο τον πλανήτη. Κραταιές χώρες με πολύ δυνατές οικονομίες παραπαίουν τώρα, αφήνω να φανταστείτε τι συμβαίνει με τις μικρές, σαν την δική μας χώρες. Αυτό όμως που μου ήταν αδύνατο να φανταστώ ότι θα συμβεί, είναι το να κλείσουν οι εκκλησίες μας και να κάνουμε Μεγάλη Ευδομάδα χωρίς περιφορά του Επιταφίου (ούτε στην κατοχή δεν είχε γίνει αυτό). Ευτυχώς που για μένα, μια προηγούμενη χρονιά, η πολυαγαπημένη μου εγγονή Λυδία είχε μαγνητοσκοπήσει την περιφορά του Επιταφίου από το μπαλκόνι του σπιτιού μου (μοιράστηκα το βίντεο αυτό σε προηγούμενη αφήγηση) κι έτσι μου βγήκε ο καημός.
Αυτό μου έδωσε το έναυσμα για να κάνω μια αναδρομή στο παρελθόν της ξακουστής στο πανελλήνιο (αλλά και πέραν αυτού- στη Γερμανία έδωσε δύο συναυλίες με τεράστια επιτυχία) χορωδία της Παναγίας, δημιούργημα στην κατοχή του αειμνήστου μαέστρου μας Β. ΧΑΡΑΜΗ, αλλά και του επίσης αείμνηστου εφημερίου της εκκλησίας μας Πάτερ ΤΙΜΟΘΕΟΥ (ΧΑΛΟΦΤΗ κατά κόσμων), ο οποίος είχε έρθει στην εκκλησία μας ως εφημέριος και ο οποίος έφερε μοντέρνες ιδέες, ήτο δε πολύ ωραίος στην εμφάνιση, ανδροπρεπής (μπορώ να πω υπέρ το δέον) και καλλίφωνος και ο οποίος είχε άριστη συνεργασία με το μαέστρο μας. Η χορωδία αυτή υφίσταται ακόμα και σήμερα, πλαισιωμένη από βετεράνους της παλιάς χορωδίας, γυναίκες και άνδρες αργότερα. Αυτό το πρωτοφανές για την εποχή γεγονός χορωδίας σε ελληνική εκκλησία είχε σαν αποτέλεσμα να γίνεται χαμός από κόσμο στην Παναγία μας. Αλλά η περιφορά του Επιταφίου, ψαλλόμενη από τη μεικτή αυτή χορωδία, ήταν κάτι το μοναδικό, με αποτέλεσμα να γίνεται κοσμοσυρροή από συμπολίτες μας αλλά και από απόδημους Ναυπλιώτες και επισκέπτες της πόλης μας. Ένα ποτάμι από αναμμένα κεριά, που ενώ ο Επιτάφιος είχε φτάσει κάτω από το μπαλκόνι του σπιτιού μου, ο κόσμος έβγαινε ακόμα από την εκκλησία και τους γύρω δρόμους για να τον ακολουθήσει.
Αργότερα, γύρω στη δεκαετία του ’70, ο αείμνηστος (και τελειομανής) μαέστρος Β. ΧΑΡΑΜΗΣ, έφερε ένα μικρό synthesizer (αρμόνιο) για να δίνει τον τόνο και σταδιακά άρχισε να συνοδεύει τη χορωδία. Ήταν ένα ακουστικό θαύμα για όσους είχαν την τύχη να το ζήσουν το οποίο δυστυχώς δεν κράτησε πολύ γιατί ελάχιστοι (δύο τρείς) διαμαρτυρήθηκαν στο μητροπολίτη ότι αλλοιώνει το θρησκευτικό τους συναίσθημα και εισβάλει τον καθολικισμό, με αποτέλεσμα να διατάξει ο Μητροπολίτης το μαέστρο να αποσύρει το (μισητό) όργανο από την εκκλησία. Θυμάμαι, όταν μας το είπε ο μαέστρος, έγιναν έντονα διαβήματα στο Δεσπότη να επιτρέψει τη χρήση του. Μεταξύ των διαμαρτυρόμενων που πήγαν στη Μητρόπολη ήμουν κι εγώ (είχα μια ιδιαίτερη σχέση με το Μητροπολίτη λόγω των ηχογραφήσεων που είχα κάνει για την ΕΡΤ) και παρόλη τη σθεναρή συνηγορία για το ανεπανάληπτο ακουστικό θαύμα, εστάθη αδύνατο να μεταπεισθεί, με αποτέλεσμα, όπως ανέφερα παραπάνω, την απόσυρση του οργάνου από τη χορωδία. Σταματώ εδώ την αφήγηση μου σχετικά με τη χορωδία της Παναγίας, η οποία αναφέρει ελάχιστα από τα θαυμαστά Έργα και τις Ημέρες της, τα οποία θα έπρεπε να γράφω μέρες για να τα απαριθμήσω όλα.
Αυτά τα ολίγα για σήμερα και θα ήθελα να ευχαριστήσω τους πληροφοριοδότες μου για τη μεγαλειώδη πορεία της χορωδίας μας μέχρι σήμερα ΔΑΝΑΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ (ΠΡΕΣΒΕΛΟΥ) και ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΡΑΤΑΣΟ, από τα πρωταρχικά στελέχη της, για την πολύτιμη συμβολή τους.
Όπως λέω πάντα πλέον, Θεού θέλοντος και κορονοϊού επιτρέποντος θα συνεχίσω τις αφηγήσεις μου.
Με πολλή αγάπη,
ΛΟΥΗΣ ΛΑΜΠΡΟΥ
