ΠΡΕΠΕΙ ‘μεις οι ανθρώποι να φτιάξουμε και να αγιογραφήσουμε έναν άλλο Θεό,αυτόν που ταιριάζει απόλυτα στην ψυχή μας ,τον Άγιο Φόβο.
Με αυτόν γεννιέμαστε και σ’αυτόν
καταλήγουμε.
Φόβος μία ολόκερη ζωή.
Φόβο για την επι-βίωση.
Φόβος για την από-βίωση.
Φόβος για την ανα-βίωση που μας καρτερεί στην άλλη ζωή.
Έτσι κάμουμε τον βίο μας αβίωτο,και ένα αένναο φευγιό και μια προσφυγιά.
Από την Θεϊκή άπαρτη χαρά που χάρισέ μας ο αναστημένος Χριστός κι’από το «μη φοβού» του Αρχαγγέλου , φυλακιστήκαμε στα καταναγκαστικά έργα των ενοχών , μιάς ανελέητης καταδίωξης του άσπλαχνου τρόμου.Θαρρούμε πως όσο πιο δυστυχισμένοι γινόμαστε τόσο και εξιλεώνουμε τον «σκληρότατο» Θεό.
Και ίσως να τ’αξίζουμε ξέρεις, αφού φοβηθήκαμε πιότερο το σκοτάδι παρά αγαπήσαμε το Φως.
