Η απόλυτη δικαίωση ήρθε έστω και αν χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια και μια σειρά αγώνων απέναντι σε μία πεισματάρα γραφειοκρατία που δεν διάβασε την ταμπέλα Γεύμα Αγάπης και θέλησε να γίνει αυτή πρωταγωνιστής. Το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Ήταν το πείσμα του Παπα-Λευτέρη και οι αστείρευτες δυνάμεις του που νίκησαν κάθε εμπόδιο και έτσι πλέον σε μία χώρα που το 24% του πληθυσμού φλερτάρει με την φτώχεια, το Ναύπλιο απέκτησε μια κοινωνική δομή στολίδι που θα έχει τη δυνατότητα να προσφέρει ένα κανονικό γεύμα σε όποιον το έχει ανάγκη και ένα ζεστό ρούχο για όσους θα το χρειασθούν τις κρύες νύχτες του χειμώνα.
Ίσως κάποια στιγμή όταν όλα θα μπουν σε μία σειρά να βρει χρόνο να διδάξει πώς κερδίζονται αυτές οι μάχες για την κοινωνία χωρίς μάλιστα να υπάρχει στο τέλος της διαδρομής καμία άλλη επιβράβευση εκτός από την γαλήνη της ψυχής και την αίσθηση ότι έκανε αυτό που έπρεπε .
Φυσικά η ολοκλήρωση του έργου και η παράδοση των κλειδιών στον ιερέα Ελευθέριο Μίχο δεν είναι
το τέλος της προσπάθειας αλλά η αρχή νέων δράσεων που θα απευθύνονται στην κοινωνία και στις πραγματικές πνευματικές και υλικές ανάγκες της. Σε αυτή την πορεία είχε την τύχη να είναι ηγέτης μίας ομάδας ανθρώπων που είχαν κοινό χαρακτηριστικό την απόφαση για άδολη προσφορά. Εκκλησιαστικό συμβούλιο και εθελόντριες έδωσαν τις δικές τους μάχες που κέρδισαν και έτσι σήμερα η περιήγηση στο χώρο να αποτελεί ένα κομμάτι της δικής τους προσφοράς.
Σήμερα επισκεφθήκαμε το έργο που έχει ολοκληρωθεί και είδαμε ένα κτίριο που διαθέτει όλους τους χώρους που χρειάζεται μια ολοκληρωμένη κοινωνική δομή. Από σύγχρονα εστιατόρια μέχρι πολυχώρους που θα φιλοξενήσουν αρκετές φορές εκδηλώσεις που χρειάζεται η τοπική κοινωνία. Το ταξίδι στο χώρο της προσφοράς συνεχίζεται.
Ήταν η επιμονή και οι ασταμάτητες εκκλήσεις του παπα-Λευτέρη τα εργαλεία για να ολοκληρωθεί το έργο αυτό που θα δώσει ανάσες σε ταλαιπωρημένες ψυχές που δεν διαθέτουν όλα αυτά που εμείς στην καθημερινή μας ζωή θεωρούμε αυτονόητα και δεδομένα. Η προσφορά του παπα-Λευτέρη Μίχου πέρασε στην ιστορία και θα μείνει για αρκετά χρόνια. Για όσο υπάρχει φτώχεια. Για όσο υπάρχει η πίστη ότι πρέπει να ήμαστε αλληλέγγυοι στους ανθρώπους που δοκιμάζονται.
