Ακομα και αν είχες αποτύχει σε μια επιχείρηση παλιά μάζευες τα κομμάτια σου και συνεχιζες διαλέγοντας άλλον δρόμο. Τις περισσότερες φορές έβρισκες την άκρη στη διαδρομή. Τώρα δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ακόμα και άν υπάρχει δεν τον βλέπεις πιά. Το μυαλό θολωμένο, η ψυχολογία κουρέλια και απλά υπομένεις την τιμωρία. Αλλά όταν τελειώσει αυτή η διαδρομή μην
ξεχάσεις να αφήσεις κληρονομιά στον παιδί σου την γνώση που απέκτησες μέσα απο αυτή την τραγωδία ενός λαου. Εκείνο όμως που δεν πρέπει να ξεχάσεις είναι ότι ενώ όλοι τιμωρηθήκαμε κάποιοι έμειναν ατιμώρητοι. ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ. ΖΗΤΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ. ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΜΟΝΟ ΔΡΟΜΟΣ. ΟΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΟΣΕΒΑΣΜΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΟΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΕΙ ΠΟΤΕ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΤΗ. ΟΤΑΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΑ ΘΑ ΜΠΟΥΝΕ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ. ΕΜΕΙΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΥΠΗΡΕΤΕΣ -ΑΣΑ ΜΗΝ ΞΕΓΕΛΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ
