prooptiki@msn.com

Άρθρο Α. Λοβέρδου – Στ. Κωνσταντινίδη: Κλιματική κρίση, πράσινη επανάσταση και το στοίχημα της νέας γενιάς

Η κλιματική κρίση, το περιβαλλοντικό διακύβευμα και το αίτημα για πράσινη διακυβέρνηση, δεν αποτελούν αιχμή μιας προσωρινής πολιτικής περιόδου. Ούτε είναι ζήτημα πολιτικού καθωσπρεπισμού. Αντίθετα, είναι ζήτημα που θα διατρέξει οριζόντια το σύνολο των πολιτικών, οικουμενικά και τοπικά, και το στοίχημα θα κριθεί σε βάθος δεκαετιών, αν σήμερα όμως, πετύχουμε τις προσαρμογές.

Η κλιματική αλλαγή, που θα φέρει μεταξύ άλλων και δεκάδες εκατομμύρια κλιματικούς μετανάστες προς την Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική έως το 2070, απαιτεί εθνικές, ευρωπαϊκές και παγκόσμιες πολιτικές. Προφανώς και δεν είναι θέμα ενός νόμου, αλλά πληθώρας νόμων, που θα αφορούν την ηλεκτρική ενέργεια, τη χρήση του υδρογόνου, το  χωροταξικό, την οικιακή ενέργεια, την παραγωγή κάθε μορφής ανανεώσιμης ενέργειας, τα μεταβατικά στάδια, το δομημένο περιβάλλον, το  αποχετευτικό, τη διαχείριση των απορριμμάτων, όπου η χώρα βρίσκεται ακόμη σε πρωτόλεια κατάσταση. 

Η κλιματική κρίση δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι το αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών. Το αποτέλεσμα της απληστίας των ισχυρών. Οι δυνάμεις της προόδου δεν επιτρέπεται να μένουν απαθείς σε αυτή την απειλή. Η προστασία του περιβάλλοντος είναι επένδυση στο μέλλον μας. Είναι η δική μας Πράσινη Επανάσταση για την προστασία της ζωής. Αποτελεί την αρχή μιας νέας στρατηγικής, ενός νέου οικονομικού προγραμματισμού, μιας νέας οικονομικής πολιτικής. Γίνεται η πρώτη μας προτεραιότητα για την παραγωγική ανασυγκρότηση. Η νέα παραγωγική επανάσταση πρέπει να είναι οικολογική.

Το τελευταίο διάστημα εκτός από την ενδυνάμωση της κεντροαριστεράς σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, βλέπουμε και τα Πράσινα κόμματα και κινήματα να επέρχονται με δυναμισμό στα πολιτικά πράγματα. Συμπαθείς φιγούρες μοντέρνες, εναλλακτικές, διανοούμενοι. Πρόσωπα που δεν μοιάζανε ακριβώς με τους τυπικούς πολιτικούς. Αλλά ούτε με τους πολιτικούς προγόνους τους. Είναι οι Πράσινοι της Ευρώπης. Σύγχρονοι, κομψοί και ρεαλιστές. Η σημειολογία έχει τη σημασία της. Στη Γερμανία αλλά και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες η μεγάλη έκπληξη των πρόσφατων ευρωεκλογών, και εθνικών εκλογών ήταν οι Πράσινοι. Ξεπέρασαν σε ποσοστά παραδοσιακά μεγάλα κόμματα και εμφανίζουν μια φρέσκια δυναμική εξαιτίας της εικόνας, του περιεχομένου του λόγου τους, που υπερασπίζεται τον ορθολογισμό και το αυτονόητο.

Η παγκόσμια και δραματική συζήτηση για την κλιματική κρίση είναι βέβαιο πως λειτούργησε καταλυτικά. Το πολιτικό οικολογικό είναι πλέον το κίνημα της κλιματικής κρίσης, που ενεργοποιεί τους νέους ανθρώπους . Η πρόσφατη συνδιάσκεψη του ΟΗΕ για την κλιματική κρίση στη Γλασκώβη, είχε αμφιλεγόμενα αποτελέσματα. Η Ευρώπη πρωτοπορεί, ο υπόλοιπος κόσμος ακολουθεί με καθυστέρηση. 

Σήμερα οι τελευταίες επιτυχίες των Πρασίνων στην Ευρώπη,  ερμηνεύονται από ένα στρατηγικό άνοιγμα στις πλειοψηφίες του εκλογικού σώματος, αντί της παραδοσιακής εσωστρέφειας και ζύμωσης στις παγιωμένες μειοψηφίες. Δηλαδή επικέντρωση στην πεμπτουσία της πολιτικής. Προϋπόθεση υπήρξε η στροφή στο κοινωνικό κέντρο, με αποενοχοποιημένες αλλά πραγματιστικές θέσεις μπροστά στις μεγάλες προκλήσεις της εποχής. Σταθερά υπέρμαχοι της ψηφιακής οικονομίας αλλά και της κοινωνικής συνοχής, συμβόλισαν τη δυνατότητα μίας συναμφότερης προόδου.

Ξεκινώντας από την ψύχραιμη και προνομιακή έμφαση στην κλιματική κρίση, εμφανίζονται φιλοευρωπαϊστές αντί για ευρωσκεπτικιστές. Έχοντας φιλομεταναστευτικές θέσεις, δεν δίστασαν να περιλάβουν στην ενεργή ατζέντα τους τον εκσυγχρονισμό της αστυνομίας και της αναγκαιότητας αυξημένης χρηματοδότησης για την ασφάλεια. Απεκδύθηκαν δηλαδή το ενοχικό σύνδρομο της διαπραγμάτευσης θεμάτων ασφαλείας, καθιστώντας τα, όπως εξάλλου είναι, κεντρικούς πυρήνες της ατομικής ελευθερίας και της δημοκρατικής συνύπαρξης. Κατάφεραν ακόμη και τον πατριωτισμό, μια λέξη ταμπού για την αριστερή οπτική, να τον οικειοποιηθούν και να το ενσωματώσουν στο πολιτικό λεξιλόγιό τους μέσα από την ευφυή σύλληψη της φιλοπεριβαλλοντικής αντίληψης και προστασίας του τόπου τους. «Νοιάζομαι για το φυσικό περιβάλλον, θέλω τη βιώσιμη ανάπτυξη, άρα είμαι πατριώτης» είναι το σύνθημα!!!

Πού βρίσκεται η δική μας χώρα; Πράσινοι δεν υπάρχουν με ισχυρή παρουσία, αλλά τα κόμματα επιχειρούν το καθένα με τον δικό του τρόπο να ενσωματώσει τη μεγάλη πρόκληση της κλιματικής αλλαγής και της περιβαλλοντικής συνοχής

Ωστόσο, το ευρωπαϊκό φαινόμενο των Πράσινων δεν βρίσκει αναλογία στην ελληνική πραγματικότητα. Και δεν βρίσκει γιατί τα τελευταία χρόνια η Πολιτική Οικολογία αναπτύχθηκε στη χώρα, ως απόφυση της ριζοσπαστικής αριστεράς, με αποτέλεσμα να υπερισχύσει περισσότερο πολιτικά και κοινωνικά ο οικολογικός λαϊκισμός, παρά μια σύγχρονη οικολογία του ρεαλισμού. Αυτή τη σύγχρονη οικολογία του ρεαλισμού τη θεωρούμε μέρος του προγράμματός μας για την άσκηση μίας σύγχρονης πολιτικής και διακυβέρνησης.

* Ο Ανδρέας Λοβέρδος είναι βουλευτής του ΚΙΝΑΛ και υποψήφιος πρόεδρος του κόμματος

* Ο Σταύρος Κωνσταντινίδης είναι Πολιτικός Μηχανικός – Συγκοινωνιολόγος

Facebook
Twitter
LinkedIn

Νέα της τελευταίας εβδομάδας

Καταγγελίες Λυμπέρη για την διαχείριση των αγροτικών προβλημάτων απο την Περιφέρεια -Ευθύνες στον Νίκα και ερωτήματα στον Μαλτέζο για απευθείας αναθέσεις

Σοβαρότατες καταγγελίες κατά του Περιφερειάρχη Πελοποννήσου Παναγιώτη Νίκα και του Προέδρου του Περιφερειακού συμβουλίου Γιάννη Μαλτέζου έδωσε με ανακοίνωσή του στην δημοσιότητα ο Περιφερειακός σύμβουλος

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »