Στην ερώτηση, «τι είδους εκπαιδευτικό σύστημα θέλουμε;», απαντάμε ξεκάθαρα: Θέλουμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που προωθεί την ισότητα των ευκαιριών και όχι την ισοπέδωση. Ένα σύστημα που ευνοεί την κοινωνική κινητικότητα, την αξιοκρατία και τη δημιουργία. Θέλουμε μια Παιδεία η οποία θα δίνει σε κάθε παιδί τη δυνατότητα να διεκδικεί με αξιώσεις τα όνειρά του. Να μπορεί να κοιτάζει ψηλά. Και να έχει τις ευκαιρίες για να επιδιώξει τους στόχους του.
Σε αυτή την κατεύθυνση έχω καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις όπως:
Την αλλαγή της φιλοσοφίας του εκπαιδευτικού συστήματος, το οποίο θα πρέπει να πάψει να λειτουργεί ως μηχανισμός εξετάσεων. Πρέπει να εγκαταλείψουμε τη λογική της «παπαγαλίας» και να αξιολογούμε την εμπέδωση της γνώσης.
Την προώθηση της διοικητικής και οικονομικής αυτοτέλειας των εκπαιδευτικών μονάδων.
Την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών μονάδων και των διδασκόντων, σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης.
Τον εκσυγχρονισμό της διδακτέας ύλης, με έμφαση στα μαθηματικά, τη γλώσσα, την ιστορία, τις επιστήμες, τη λογοτεχνία και την κατανόηση κειμένου, με πρωταρχική έμφαση στην κριτική σκέψη.
Βεβαίως, φίλες και φίλοι, η παιδεία είναι αδιανόητη χωρίς ασφάλεια. Πρέπει πια να μιλήσουμε ανοιχτά, μακριά από στερεότυπα και προκαταλήψεις. Όλοι αναγνωρίζουμε και τιμούμε την ιστορική αξία του θεσμού του Ασύλου. Να πούμε όμως το αυτονόητο. Ότι το πανεπιστημιακό άσυλο, είναι άσυλο δημοκρατίας και ελευθερίας. Όχι άσυλο βίας, όχι εφαλτήριο καταστροφής και τρομοκρατίας. Το άσυλο δεν κινδυνεύει από την αστυνομία, ούτε βεβαίως από την πυροσβεστική, που δεν μπορεί να παρέμβει σήμερα για να περιορίσει τις καταστροφές. Το άσυλο κινδυνεύει από όλους αυτούς που «δήθεν» το υπερασπίζονται, αλλά καθημερινά το ευτελίζουν ως χώρο τέλεσης κάθε λογής αξιόποινων πράξεων. Από όλους αυτούς που καθημερινά το απονομιμοποιούν στη συνείδηση των πολιτών. Τα Πανεπιστήμιά μας δεν μπορούν να είναι χώροι βίας, όπου καθηγητές θα ξυλοκοπούνται και εκδηλώσεις θα ματαιώνονται όταν το θέμα τους δεν αρέσει σε ορισμένους. Η δύναμη των οργανωμένων μειοψηφιών και των αυταρχικών μεθόδων τους, δεν μπορεί να ακυρώνει τη βούληση και τις επιθυμίες της πλειοψηφίας των νέων που σπουδάζουν, ούτε να έρχεται σε αντίθεση με το κοινό αίσθημα.
Φίλες και φίλοι,
Παράλληλα πρέπει να προχωρήσουμε σε συγκεκριμένα μέτρα για την στήριξη της οικογένειας. Ένα πραγματικά κοινωνικά ευαίσθητο κράτος, οφείλει να βρίσκεται ενεργά δίπλα στην ελληνική οικογένεια και στις ανάγκες της. Οφείλει να αφουγκράζεται τις αγωνίες, αλλά και τις ελπίδες των γονιών. Οφείλει να στηρίξει τον καθημερινό αγώνα και την προσπάθεια κάθε μητέρας και κάθε πατέρα, να παρέχουν στα παιδιά τους την ασφάλεια, την καθοδήγηση και τα εφόδια που χρειάζονται.
Και η στήριξη αυτή δεν μπορεί και δεν πρέπει να αφορά μόνο σε οικονομικές παροχές. Αντίθετα, πρέπει να περιλαμβάνει δομές και μηχανισμούς ουσιαστικής μέριμνας και βοήθειας στην καθημερινή ζωή μιας οικογένειας. Σε αυτή την κατεύθυνση έχω προτείνει συγκεκριμένα μέτρα όπως:
Την Χορήγηση φοιτητικών δανείων στα παιδιά πολύτεκνων ή τρίτεκνων οικογενειών, με επιδότηση επιτοκίου, που θα μπορούν να αποπληρώνονται μετά από διετή επαγγελματική δραστηριότητα.
Τον δωρεάν παιδικό σταθμό για άνεργες μητέρες, οι οποίες εντάσσονται σε προγράμματα κατάρτισης.
Φορολογικά κίνητρα προς τις επιχειρήσεις για να δημιουργήσουν παιδοκομικούς σταθμούς.
Δημιουργία Δικτύων Βοήθειας Γονέων, σε κάθε νομό και δήμο. Το δίκτυο θα έχει διαμεσολαβητικό ρόλο, προκειμένου να συνδέει τους γονείς με επαγγελματίες και εθελοντές στους τομείς της πρόληψης και της παρέμβασης κατά την παιδική και εφηβική ηλικία.
Φίλες και φίλοι,
Το ζήτημα του εκσυγχρονισμού του εκπαιδευτικού μας συστήματος είναι πέρα και πάνω από προσωπικές επιδιώξεις και στρατηγικές, μακριά από μικροπολιτικές σκοπιμότητες και αναχρονιστικές αντιλήψεις. Είναι διαρκώς επίκαιρο, γιατί είναι εθνική προτεραιότητα.
Γι’ αυτό, όταν συζητάμε για την παιδεία, πρέπει να είμαστε ιδιαιτέρως προσεκτικοί. Να μην φλυαρούμε, να μην αοριστολογούμε, να μη μιλάμε γενικά. Να τολμάμε να αρθρώσουμε προτάσεις. Να τολμάμε να συγκρουστούμε με το χθες και τις αντιλήψεις του. Να σκεφτόμαστε πάντα, ότι η παιδεία αφορά το μέλλον. Άρα, η συζήτηση δεν μπορεί να γίνεται με όρους του παρελθόντος.
