Ακούγοντας τον Π. Παπαϊωάννου στις 3 Οκτωβρίου να αποκαλεί τον Γ. Μαλτέζο ανίκανο και ικανό μόνο για να καθαρίζει ρέματα και ακούγοντας τον Π. Παπαϊωάννου να καλεί την κοινωνία μία εβδομάδα περίπου μετά να ψηφίσει τον Γιάννη Μαλτέζο σαν τον ικανότερο των υποψηφίων για να διοικήσει το Άργος, σκέφτομαι σοβαρά να κλείσω ραντεβού για ψυχανάλυση.
Γιατί ο πρώτος Παπαϊωάννου στις 3 Οκτωβρίου άφησε υπονοούμενο ότι ο Γιάννης Μαλτέζος μπορεί και να υπονόμευε το Άργος για να έχει αιτιολογία να είναι υποψήφιος Δήμαρχος.
Ο άλλος ο Παπαϊωάννου ήταν σαν να είχε πάθει μερική αμνησία μετά από λίγες μέρες και έλεγε τα καλύτερα. Αν ήταν τα ίδια πρόσωπα γιατρέ μου, θα έλεγα ότι κάπως έτσι αποδομήθηκε η πολιτική στη συνείδηση του κόσμου. Αν δεν είχε προηγηθεί και το πολιτικό διαζύγιο του Παπαϊωάννου με τον Δημήτρη Καμπόσο θα έλεγα ότι πρόκειται για ένα πολιτικό ολίσθημα αντί για μία προσπάθεια να εκδικηθεί πολιτικά όσο περισσότερο μπορεί τον Δημήτρη Καμπόσο. Σε τέτοιες περιπτώσεις το Άργος δεν υπάρχει. Ο εκδικούμενος βλέπει μόνο ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ. Επιθυμεί απλά την πολιτική εξόντωσή του. Όλα τα άλλα είναι απλά εργαλεία για να πετύχει τον σκοπό του. Προσωπικά μετά από δεκαετίες αντιλαμβάνομαι απόλυτα την ένταση του άλλοτε λιγομίλητου συνεργάτη του Δημήτρη Καμπόσου. Έκανε την πολιτική του επιλογή. Πόλεμος μέχρι τέλους. Θέλει να νοιώσει νικητής ο Παπαϊωάννου και αφού δεν τον θέλει η κοινωνία πάει να κερδίσει μέσω τρίτου. Επιλογή του. Άλλωστε ξέρει ότι αύριο δεν θα υπάρχει πολιτικά. Ήδη είναι χθες. Το πολύ-πολύ να παλέψει για να κερδίσει καμία θέση υποψηφίου πολιτικού συμβούλου. Φυσικά, στο τέλος της πενταετίας εάν υπάρξει περίπτωση να πετύχει τον στόχο του θα έχει φορτωθεί όλες τις ευθύνες μιας αποτυχημένες θητείας. Για ό,τι ακολουθήσει θα είναι συνυπεύθυνος.
Όμως εκείνο που εντυπωσιάζει είναι η απάθεια με την οποία αποδέχθηκε την στήριξη Παπαϊωάννου ο Γιάννης Μαλτέζος. Δεν είχε την πολιτική τόλμη να του ζητήσει να πάρει πίσω αυτά που του καταλόγισε δημόσια. Αυτό που κυριάρχησε στο μυαλό του ήταν και είναι ένα: Να κερδίσω την εξουσία. Να κάτσω πάλι σε μία πολυθρόνα. Αυτό!
Ο κάθε απλός άνθρωπος αν του έλεγες κατάμουτρα ότι είναι ανεπαρκής στην δουλεία του και αφήσεις και υπονοούμενα για την λειτουργία του θα αντιδράσει. Εδώ αντί για αντίδραση βγήκαν στην επιφάνεια άλλες καταστάσεις.
Όλα αυτά γίνονται μπροστά στα μάτια του κόσμου. Του κυρίαρχου λαού. Του κάθε μεροκαματιάρη που την Δευτέρα θα σηκωθεί την ίδια ώρα, θα έχει τα ίδια προβλήματα και δεν θα έχει μερίδιο στην νομή της εξουσίας. Του πολίτη που είδε το παιδί του να μπαίνει στο κολυμβητήριο, να παρακολουθεί σαν άνθρωπος εκδηλώσεις στην αίθουσα “Μέγας Αλέξανδρος” και να περνά από την πλατεία έχοντας όμορφες παραστάσεις μακριά από την τυραννία του απέραντου γκρίζου που υπήρχε στο παρελθόν. Αυτός λοιπόν ο πολίτης που είδε μπροστά του να εξελίσσεται το πολιτικό ειδύλλιο του Γιάννη Μαλτέζου με τον Τάκη Παπαϊωάννου θα δώσει την έγκρισή του σε ένα σχήμα χωρίς αύριο και με μοναδικό στόχο το ξεκαθάρισμα πολιτικών λογαριασμών; Θα γίνουν οι πολλοί παιχνίδι στα χέρια των λίγων;
