Την τελευταία του πνοή άφησε ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο τελευταίος ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης σε ηλικία 92 ετών.
Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή το πρακτορείο Interfax.
Διατέλεσε ο όγδοος και τελευταίος ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης , καθώς ήταν Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης από το 1985 έως το 1991. Ήταν επίσης αρχηγός του κράτους της χώρας από το 1988 έως το 1991, υπηρετώντας ως πρόεδρος του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ από το 1988 έως το 1989, πρόεδρος του Ανώτατου Σοβιέτ από το 1989 έως το 1990 και πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης από το 1990 έως το 1991.
Ο Μιχαήλ Σεργκέγιεβιτς Γκορμπατσόφ γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου 1931 στο χωριό Privolnoye, στο Κράι της Σταυρούπολης, από μια φτωχή αγροτική οικογένεια. Μεγαλώνοντας υπό την κυριαρχία του Ιωσήφ Στάλιν και εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Ενώ σπούδαζε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας , παντρεύτηκε τη συμφοιτήτριά του Raisa Titarenko το 1953 πριν πάρει το πτυχίο του στη Νομική το 1955.
Μετακομίζοντας στη Σταυρούπολη , εργάστηκε για την οργάνωση νεολαίας Komsomol και μετά το θάνατο του Στάλινέγινε ένθερμος υποστηρικτής των μεταρρυθμίσεων αποσταλινοποίησης του επόμενου σοβιετικού ηγέτη Νικήτα Χρουστσόφ .
Διορίστηκε Πρώτος Γραμματέας του Κόμματος της Περιφερειακής Επιτροπής της Σταυρούπολης το 1970, στην οποία θέση επέβλεψε την κατασκευή της Μεγάλης Διώρυγας της Σταυρούπολης .
Το 1978, επέστρεψε στη Μόσχα για να γίνει Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος και το 1979 εντάχθηκε στο κυβερνών Πολιτικό Γραφείο του .
Μέσα σε τρία χρόνια από τον θάνατο του σοβιετικού ηγέτη Λεονίντ Μπρέζνιεφ , μετά από τα σύντομα καθεστώτα του Γιούρι Αντρόποφ και του Κονσταντίν Τσερνένκο , το Πολιτικό Γραφείο εξέλεξε τον Γκορμπατσόφ ως Γενικό Γραμματέα, de facto αρχηγός της κυβέρνησης, το 1985.
Αν και αφοσιωμένος στη διατήρηση του σοβιετικού κράτους και στα σοσιαλιστικά του ιδεώδη, ο Γκορμπατσόφ πίστευε ότι ήταν απαραίτητη σημαντική μεταρρύθμιση, ιδιαίτερα μετά την καταστροφή του Τσερνομπίλ το 1986 . Αποχώρησε από τον Σοβιετικό-Αφγανικό Πόλεμο και ξεκίνησε συναντήσεις κορυφής με τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Ρόναλντ Ρίγκαν για τον περιορισμό των πυρηνικών όπλων και τον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου .
Εσωτερικά, η πολιτική του για glasnost ( διαφάνεια) επέτρεψε την ενίσχυση της ελευθερίας του λόγου και του Τύπου , ενώ η περεστρόικα («αναδιάρθρωση») προσπάθησε να αποκεντρώσει τη λήψη οικονομικών αποφάσεων για να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα.
Ο Γκορμπατσόφ αρνήθηκε να επέμβει στρατιωτικά όταν διάφορες χώρες του Ανατολικού Μπλοκ εγκατέλειψαν τη μαρξιστική-λενινιστική διακυβέρνηση το 1989-1990 . Εσωτερικά, το αυξανόμενο εθνικιστικό αίσθημα απείλησε να διαλύσει τη Σοβιετική Ένωση, οδηγώντας τους σκληροπυρηνικούς να εξαπολύσουν το αποτυχημένο πραξικόπημα του Αυγούστου κατά του Γκορμπατσόφ το 1991.
Μετά από αυτό, η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε, ενάντια στις επιθυμίες του Γκορμπατσόφ, και αυτός παραιτήθηκε. Αφού άφησε τα καθήκοντά του, ίδρυσε το Ίδρυμα Γκορμπατσόφ , έγινε ένθερμος επικριτής των Ρώσων προέδρων Μπόρις Γέλτσιν και Βλαντιμίρ Πούτιν ενώ έκανε εκστρατεία για το σοσιαλδημοκρατικό κίνημα της Ρωσίας.
Ο Γκορμπατσόφ θεωρείται ευρέως μια από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, ενώ παραμένει αντικείμενο διαμάχης.
Αποδέκτης ενός ευρέος φάσματος βραβείων, συμπεριλαμβανομένου του Νόμπελ Ειρήνης, επαινέθηκε ευρέως για τον καθοριστικό του ρόλο στον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου, στην εισαγωγή νέων πολιτικών ελευθεριών στη Σοβιετική Ένωση και στην ανοχή τόσο της πτώσης των μαρξιστικών-λενινιστικών διοικήσεων στην ανατολή και την κεντρική Ευρώπη και την επανένωση της Γερμανίας .
Αντίθετα, συχνά τον επικρίνουν στη Ρωσία για την επιτάχυνση της σοβιετικής διάλυσης, ένα γεγονός που έφερε μείωση της παγκόσμιας επιρροής της Ρωσίας και επιτάχυνε μια οικονομική κατάρρευση.
