Κάποτε ήταν ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της Αργολίδας. Αριθμούσε πάνω από δύο χιλιάδες κατοίκους. Αν και ξεκομμένο κάπως από τον υπόλοιπο νομό, λόγω της γεωγραφικής του θέσης, έσφυζε από ζωή. Με το πέρασμα των χρόνων όμως το χωριό ερημώνει. Πίσω μένουν μόνο οι ηλικιωμένοι. Οι νέοι προτιμούν τις μεγαλουπόλεις. Πρόκειται για το Αραχναίο (ή Χέλι) που βρίσκεται στο δήμο Μιδέας και είναι χτισμένο στην «σκιά» του όρους Αραχναίο, του μεγαλύτερου βουνού της Αργολίδας. Η εφημερίδα μας βρέθηκε χθες το πρωί στο συγκεκριμένο χωριό και μίλησε με αρκετούς κατοίκους. Οι περισσότεροι ηλικιωμένοι. Βρεθήκαμε σε ένα από τα καφενεία του χωριού. Εκεί, πέντε γέροντες μαζεμένοι γύρω από μια σόμπα, σκηνή που θυμίζει άλλες εποχές, πίνοντας καφέ και τσίπουρο, ξεκίνησαν να μας λένε ιστορίες για το χωριό. Για τότε που όλα τα καφενεία και οι ταβέρνες ήταν γεμάτες κόσμο. Για τότε που οι δρόμοι δεν έμεναν ποτέ έρημοι. Τα χρόνια όμως πέρασαν και πολλά σπίτια στο χωριό ερήμωσαν καθώς οι νέοι δεν μπορούν να ζήσουν όπως οι πατεράδες τους και οι παππούδες τους με την κτηνοτροφία και την γεωργία. Τα εργοστάσια δεν ζητούν εργατικά χέρια και έτσι οι κάτοικοι αποφασίζουν να φύγουν και να πάνε να ζήσουν στην Κόρινθο, το Άργος, το Ναύπλιο και την Αθήνα προκειμένου να εξασφαλίσουν μια καλύτερη ζωή χωρίς στερήσεις και κακουχίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν από λίγα χρόνια στο δημοτικό σχολείο του χωριού φοιτούσαν πάνω από 100 παιδιά ενώ φέτος είναι μόλις 25. Το καλοκαίρι, τα πράγματα αλλάζουν. Οι νεότεροι που μένουν στις μεγαλουπόλεις έρχονται με τις οικογένειές τους για να δουν τους δικούς τους. Και έτσι το μεγάλο αυτό αρβανιτοχώρι παίρνει, για λίγο έστω, ξανά ζωή.
κ. Γιώργος, 83 χρόνων. «Τα πράγματα είναι δύσκολα. Εκτός ότι είμαστε φτωχοί είμαστε και γέροι. Οι νέοι δεν αντέχουν εδώ. Δεν βρίσκουν εργασία και έτσι φεύγουν για να βρουν το καλύτερο. Εδώ για να ζήσεις πρέπει να δουλέψεις σαν σκυλί. Οι νέοι πάνε όπου βρίσκουν δουλειές. Πριν από μερικές δεκαετίες το χωριό μας είχε δυόμισι χιλιάδες κατοίκους. Τώρα δεν έχει ούτε χίλιους. Το σχολείο τώρα έχει 25 μαθητές. Όταν πήγαινα εγώ σχολείο είχε 280 παιδιά. Όσο περνάνε τα χρόνια ερημώνει το χωριό. Όλα θα μείνουν έρημα στο τέλος και κάποτε δεν θα υπάρχει ούτε ένας κάτοικος».
κ. Γιάννης, 70 χρονών «Το χωριό τώρα έχει φτιαχτεί κάπως. Έχουν γίνει κάποια έργα. Έχουν φτιαχτεί οι δρόμοι και διάφορα άλλα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία, την γεωργία και δουλεύουν εποχιακά σε εργοστάσια. Όσο περνούν τα χρόνια όμως το χωριό ερημώνει. Κάποτε είχε πολύ κόσμο. Οι νέοι δεν μένουν εδώ. Πηγαίνουν στην Αθήνα, την Κόρινθο, το Άργος και γενικά όπου μπορούν να βρουν δουλειές. Εδώ δεν έχει δουλειές».
κ. Κατερίνα, 50 χρόνων. Εμένα μου αρέσει εδώ η ζωή. Είναι ήσυχα. Έχουμε τον καθαρό μας αέρα, το ήλιο και προσπαθούμε να ζήσουμε με την δουλειά μας. Εγώ έχω μερικά προβατάκια και τα καλοκαίρια κάνω μεροκάματα στα σταφύλια. Είναι αλήθεια ότι το χωριό όσο περνάει ο καιρός ερημώνει. Τα καλοκαίρια πάντως έρχεται κόσμος για διακοπές και έτσι παίρνει πάλι ζωή το χωριό μας».
κ. Παναγιώτης, 80 χρόνων. « Εγώ είμαι συνταξιούχος. Παίρνω 300 ευρώ σύνταξη. Παλαιότερα ασχολιόμουν με την κτηνοτροφία. Ο περισσότερος κόσμος ασχολιόταν με την κτηνοτροφία. Οι νέοι δεν θέλουν να ασχοληθούν με αυτό το επάγγελμα και έτσι φεύγουν για τις πόλεις και ψάχνουν εκεί την τύχη τους και τα πράγματα εδώ πάνε χειρότερα».
κ. Δημήτρης, 94 χρονών. «Το χωριό μας δεν ήταν έτσι. Κάποτε είχε πάρα πολύ κόσμο. Τότε όμως είχε και δουλειές. Ασχολούμασταν με την κτηνοτροφία, την γεωργία και επίσης κάναμε μεροκάματα στα εργοστάσια. Πορτοκάλια, σταφύλια και τέτοια. Δουλειές όμως τώρα δεν υπάρχουν και έτσι δεν μένει κανείς εδώ αφού δεν μπορεί να ζήσει. Πηγαίνουν όλοι στην πόλη».
