Έξαλλοι ήταν κάποιοι φίλοι της εφημερίδας με το κλίμα τρομολαγνείας που έχει αναπτυχθεί και φυσικά κάνει τη ζωή όλων δύσκολη. Ακόμα πιο έξαλλος ήταν φίλος μου που παρακολούθησε έρευνα για τις συνέπειες της επόμενης μέρας που αν είχες πρόβλημα κατάθλιψης σε έστελνε στο μπαλκόνι. Δεν μπορούσε να πιστέψει σε αυτά που έβλεπε και που άκουγε. Μα καλέ μου φίλε τι περίμενες δηλαδή; Ότι ένα ολόκληρο σύστημα θα έπεφτε χωρίς να προβάλλει έστω και την
παραμικρή αντίσταση; Ότι θα καθόταν με σταυρωμένα χέρια και θα περίμενε το τέλος του; Ότι θα έβλεπε το τέλος μίας εποχής και δεν θα έβγαζε άχνα;; Όχι φίλε μου .Το σύστημα θα δώσει μέρι τέλος την μάχη του. Οτι όπλα έχει στο οπλοστάσιό του θα τα χρησιμοποιήσει. Θα κάνει τα αδύνατα δυνατά να κερδίσει χρόνο να ανασυνταχθεί και να κερδίσει στο τέλος την μάχη. Το σύστημα δεν παραδίνεται. Το ζήτημα όμως δεν είναι αυτό .Το ζήτημα είναι εάν εσύ που είδες την ζωή σου και τα όνειρά που είχες για τα παιδιά σου να εξαφανίζονται έχεις ακόμα δυνάμεις να δώσεις τη μάχη μέχρι το τέλος. Τίποτε δεν χαρίζεται πλέον φίλε μου. Αν δεν έχεις δυνάμεις και με κάθε κροτίδα που σκάει τρέχεις φοβισμένος να κρυφτείς δεν φταίει κανένας άλλος εκτός από σένα. Προφανώς δεν έχεις πεινάσει αρκετά ή δεν πιστεύεις ότι μπορείς να βγείς νικητής. Οποιο και από τα δύο και αν συμβαίνει ίδιο θα είναι το τέλος. Αυτή η εποχή είναι γι αυτούς που θα δείξουν αντοχές στις μάχες. Οι άλλοι απλά θα χαθούν και θα ξεχασθούν. Πόσοι άραγε αυτοκτόνησαν. Ισως κάποια μέρα ουτε να θυμόμαστε ότι σχεδόν κάθε μέρα κάποιος διάλεγε την αυτοκτονία ως μέσο λύτρωσης. Χρειαζόμαστε πίστη και απόφαση.Την έχουμε; Θα φανεί πολύ σύντομα. Οσο για τους αυτόχειρες ας συγχωρεθώ αλλά θα ήταν καλύτερα άν ήταν ζωντανοί και παρόντες στην μάχη
