λάτρευε, ήταν το Χατζηκυριάκειο. Μεγάλωσε σε μια φτωχική οικογένεια.
Ο πατέρας
του, Γιάννης και η μητέρα του Ελένη διατηρούσαν καφενείο, στο οποίο δούλευε,
όταν τελείωνε από το σχολείο. Του άρεσε να κάνει τον σερβιτόρο και ήθελε
να διευθύνει ο ίδιος το καφενείο. Τον Απρίλιο του 1941 οι Βρετανοί βομβάρδισαν
τον Πειραιά. Ο μικρός ακούγοντας τον θόρυβο από τα αεροπλάνα, ανέβηκε στην
ταράτσα για να δει τι συμβαίνει. Η εικόνα του πολέμου, τον τάραξε. Φοβήθηκε και
το βομβαρδισμένο τοπίο, χαράχτηκε βαθιά στη μνήμη του και επηρέασε πολύ την
ψυχολογία του. Τόσο, που οι γονείς του αναγκάστηκαν να τον στείλουν για δύο
χρόνια στο Κρανίδι, όπου τον φιλοξενούσαν συγγενείς, προκειμένου να ξεπεράσει
το σοκ του πολέμου. Όταν επέστρεψε στον αγαπημένο του Πειραιά άρχισε να
εκδηλώνει την αγάπη του για την υποκριτική. Ως έφηβος πήρε μέρος σε μια
ερασιτεχνική θεατρική παράσταση. Τότε συνειδητοποίησε ότι ήθελε να γίνει
ηθοποιός. Είχε πάρει την απόφασή του και δεν θα την άλλαζε για κανένα λόγο.
Τελειώνοντας το σχολείο, κέρδισε μια υποτροφία της Πειραϊκής Πατραϊκής, για να
σπουδάσει υφαντουργία στην Αγγλία. Ήταν το επάγγελμα του μέλλοντος με σίγουρη
εξασφάλιση. Οι γονείς του ενθουσιάστηκαν και τον προέτρεψαν να δεχτεί. Το
θεώρησαν μεγάλη ευκαιρία και είχαν δίκιο. Ο γιος τους όμως είχε άλλα σχέδια.
Έδωσε κρυφά εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Επέλεξε τη σχολή
για το κύρος της αλλά και επειδή δεν θα χρειαζόταν να πληρώσει δίδακτρα, καθώς
η φοίτηση ήταν δωρεάν και έτσι θα μπορούσε να το κρύψει από τους γονείς του.
Πέτυχε στις εξετάσεις, αλλά το μυστικό του μαθεύτηκε. Ο πατέρας του στην αρχή
θύμωσε, αλλά τελικά πείστηκε και έδωσε τη συγκατάθεσή του. Η εισαγωγή του στη
Σχολή ήταν αφορμή για το ξεκίνημα μιας λαμπρής καριέρας στον κινηματογράφο και
στο θέατρο, αλλά και μιας θυελλώδους προσωπικής ζωής, γιατί εκεί γνώρισε τη
γυναίκα της ζωής του. Την Αλίκη Βουγιουκλάκη.
