Παρακολούθησα τις τελευταίες μέρες με περίσκεψη τις απεγνωσμένες φωνές που υψώθηκαν στο ελεύθερο στερέωμα της δημοσιότητας για το επικείμενο και ήδη συντελεσθέν έγκλημα της ψήφισης ενός πολυνομοσχεδίου του Υπουργείου Πολιτισμού, στο οποίο μεταξύ άλλων περιλαμβάνεται η ίδρυση ανώνυμης εταιρείας που θα αναλάβει την διαχείριση όλων των δημόσιων εσόδων που προέρχονται από τα ελληνικά δημόσια μνημεία.
Από όσα αναλυτικά και εμπεριστατωμένα διάβασα αλλά και από τη γενικότερη γνώση που απέκτησα ως κρατικός υπάλληλος στα 34 χρόνια πραγματικής μου υπηρεσίας στον τομέα της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς έχω απόλυτα πειστεί ότι αυτή η συγκεκαλυμμένη ιδιωτικοποίηση είναι αντισυνταγματική, αποσκοπεί σε μείζονες αλλαγές στον κατεξοχήν φορέα προστασίας των μνημείων που είναι η αρχαιολογική υπηρεσία και έχει σχεδιαστεί από μακρού χρόνου με μεγάλη προσοχή και περίτεχνο τρόπο:
Μία Υπουργός που γνωρίζει καλά ανθρώπους και μηχανισμούς λειτουργίας του Υπουργείου που της έχει ανατεθεί, εξουδετερώνει πρώτα από όλα τις συνδικαλιστικές αντιδράσεις: προσεταιρίζεται την πολυπληθέστερη ομάδα που προσέρχεται με προθυμία στη συνεργασία και δαιμονοποιεί όσους δεν έχουν τη διάθεση να διεκδικήσουν αιτήματα στο τραπέζι του διαλόγου αλλά αναλώνουν το τεράστιο κεφάλαιο που τους προσδίδει η ειδικότητά τους σε άναρθρες πολιτικές κραυγές και ακτιβισμούς.
Ακολούθως απαξιώνει το ήδη χαρακτηρισμένο από την κυβέρνησή της αναποτελεσματικό και ζημιογόνο δημόσιο. Με επιμονή στη μη στελέχωση των υπηρεσιών, χρηματοδοτεί έργα στα μνημεία υψηλότατου προϋπολογισμού αλλά ανέφικτου χρονοδιαγράμματος. Η αποτυχία χρεώνεται στην υπηρεσία, η δε επιτυχία οφείλεται πάντα στους έμπειρους εργολάβους και στην πίεση της πολιτικής ηγεσίας.
Η πανταχού παρούσα Υπουργός θέτει χρονοδιαγράμματα που τηρούνται με κάθε κόστος ή παρενέργεια, προϊόντος του υπουργικού της χρόνου εγκαινιάζει με ρυθμό καθημερινότητας έργα σε σπουδαία μνημεία συνοδευόμενη από τους εκπροσώπους της πολιτικής, πολιτειακής και θρησκευτικής ιεραρχίας, ενώ σε κακόγουστη επίδειξη της αυστηρότητάς της επιπλήττει δημόσια ακόμη και ανώτερα στελέχη του Υπουργείου καταδικάζοντας τα σε πολυήμερη ατιμωτική δημοσιότητα.
Δράσεις που δεν επιτυγχάνουν το στόχο της αύξησης των εσόδων ανατίθενται σε ιδιώτες, ενώ οι πόροι προσαυξάνονται με τη νέα τιμολογιακή πολιτική στα εισιτήρια και τις λοιπές ευκαιρίες προσόδων μέσω της εμπειρίας ιδιωτικότητας στα μνημεία.
Και τότε τίθεται το ερώτημα: αυτό το ταμείο που γέμισε η πολιτική της Υπουργού, ποιος μπορεί να το διαχειριστεί με επιτυχία και να αυξήσει ακόμη περισσότερο τα έσοδά του;
Η απάντηση έχει ήδη εξασφαλισθεί από τη μακροχρόνια υπονόμευση του κύρους και της αξιοπιστίας των δημόσιων λειτουργών.
Άξιοι είναι μόνο όσοι επιλέγω εγώ, γιατί το Κράτος είμαι εγώ.
Χρόνια πολλά πριν τη σημερινή αποφράδα ημέρα κρυφογελούσα κάπως ειρωνικά ως νεαρή συνδικαλίστρια, όταν κάποιες παλιές καραβάνες του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων μιλούσαν για την επερχόμενη ιδιωτικοποίηση περιγράφοντας με τρομακτικά παραδείγματα αυτό που επρόκειτο να συμβεί. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν ζουν πια για να δουν πως το έγκλημα έχει συντελεστεί και είναι τέλειο: δεν έχει προσωπικό κίνητρο, δεν καταγράφεται ως τέτοιο στην κοινή γνώμη και δεν αφήνει πίσω του πειστήρια ενοχής.
Μας προϊδεάζει όμως για όσα μετά βεβαιότητος σύντομα θα συμβούν: ιδιωτικές εταιρείες θα αναλάβουν τη φύλαξη των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων για καλύτερη ανταπόδοση του πανάκριβου εισιτηρίου, τεχνικές ιδιωτικές εταιρείες στελεχωμένες με επιστήμονες μεγάλου κύρους θα αναλάβουν τη σύντομη διεκπεραίωση των ανασκαφών, έλεγχοι θα γίνονται σε ελάχιστες περιοχές αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, ενώ ένας ειδικός μεν επιστήμονας, όχι απαραίτητα αρχαιολόγος, θα στελεχώνει ως μόνος υπάλληλος την τοπική αρχαιολογική υπηρεσία. Αυτός ο καημένος ως γνήσιος υποτακτικός της πολιτικής ηγεσίας και για τούτο παντελώς αδιάφορος για την ουσία του αιτήματος θα λέει ναι σε όλα και θα πατάει μία σφραγίδα ως τελευταία ανάμνηση του θεσμού που λειτούργησε για 200 περίπου χρόνια προστατευτικά για την πανάρχαιη ιστορία αυτού του τόπου.
Φοβάμαι πολύ πως θα ζήσω να το δω αυτό.
ΕΙΚΟΝΑ: Η ανατίναξη του Παρθενώνα το 1687 από τον Μοροζίνι
ΠΗΓΗ: ΑΠΟΘΕΤΗΡΙΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΜΑΝΟΛΗΣ ΚΟΡΡΕΣ
*Η Δρ. Άλκηστις Παπαδημητρίου είναι διακεκριμένη Ελληνίδα αρχαιολόγος, συγγραφέας και επί σειρά ετών Προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αργολίδας. Έχει συνδέσει το όνομά της με την έρευνα, την προστασία και την ανάδειξη των σπουδαίων αρχαιολογικών χώρων της περιοχής, όπως η Τίρυνθα, το Άργος και η Ερμιόνη
