Μετά από χρόνια, ελάχιστοι θα θέλουν να θυμούνται την πενταετία Ορφανού. Ο νομοθέτης θα πρέπει να νιώθει αβάστακτες τύψεις για την παράταση της θητείας των δημοτικών αρχών κατά ένα χρόνο αφού έτσι δίνεται έμμεσα ένας χρόνος παράτασης στην αδράνεια και στα αδιέξοδα που βιώνει ο Δήμος Ναυπλιέων.
Πέρα όμως από τον αποτυχημένο και ανεπαρκή πολιτικά Δημήτρη Ορφανό, ήρθε η ώρα να δούμε και το πραγματικό πρόσωπο του Δημάρχου, ο οποίος, όπως φαίνεται, αρέσκεται να παίρνει μόνος του (;) αποφάσεις. Το τι είχε ισχυριστεί στο παρελθόν ο Σωκράτης Δωρής για τη ΔΕΥΑΝ και τη διαχείριση των οικονομικών το γνωρίζουμε όλοι. Φωτογραφίες έξω από την Εθνική Αρχή Διαφάνειας με παραφουσκωμένους φακέλους, επισκέψεις στον Εισαγγελέα, υπονοούμενα, έμμεσες απειλές… και πάει λέγοντας.
Και ξαφνικά, ώ του θαύματος! Ο Σωκράτης Δωρής, νιώθοντας προφανώς πολιτική μοναξιά και έχοντας πλέον «ωριμάσει», αποφάσισε να επιστρέψει. Καλά ο ίδιος, σε ό,τι έχει σχέση με την πολιτική του εικόνα, προφανώς θα διαθέτει τη δική του θεωρία. Οι υπόλοιποι όμως, που ένιωσαν να θίγονται από τις κατά ριπάς καταγγελίες του, ήταν εύλογο να αντιδράσουν, να ζητήσουν εξηγήσεις και, έστω, μία συγγνώμη.
Και τι απάντησε ο Ορφανός ο Μεγαλόψυχος;
«Φυσικά, η κίνηση αυτή και μόνο εμπεριέχει και την έννοια της συγνώμης, έστω κι αν αυτή δεν διατυπώθηκε όπως ζήτησε ο κ. Φραγκιουδάκης, η οποία όμως παραδοχή του λάθους, διατυπώθηκε ξεκάθαρα από τον κ. Δωρή ενώπιον του συνόλου των μελών της Δημοτικής Μας παράταξης».
Αν αυτό δεν αποτελεί ένα βιαστικό κουκούλωμα μιας υπόθεσης που πλήττει βάναυσα την αξιοπιστία και το κύρος της δημοτικής αρχής, τότε τι μπορεί να είναι; Είχε άδικο, λοιπόν, η ομάδα που ζήτησε καθαρές εξηγήσεις; Προφανώς και δεν είχε.
Ο Ορφανός όμως, που όπως φαίνεται επιθυμεί διακαώς να έχει δίπλα του τον Δωρή αντί για τον Φραγκιουδάκη, την Ξύδη και την Παναγιωτακοπουλου φρόντισε, πριν την διαγραφή τους να τους αποδομήσει πλήρως, κυρίως τον Φραγκιουδάκη αλλά και τις δύο γυναίκες του συνδυασμού (Επιτέλους έμεινε μόνη). Έτσι, έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο: αυτό του πολιτικά αχάριστου απέναντι σε συνεργάτες που έδωσαν σκληρή μάχη για να τον κρατήσουν όρθιο.
Ένας από αυτούς τους συνεργάτες ήταν και ο Γιώργος Φραγκιουδάκης. Όσο κι αν διαφωνεί κανείς μαζί του –και διαφωνούμε– δεν μπορεί να του αμφισβητήσει κανείς ότι αποτέλεσε όλα αυτά τα χρόνια την πολιτική ασπίδα του Δημάρχου, ασκώντας επιθετική ρητορική χωρίς όρια με απίστευτο αντικωστουρικό μένος. Ο Ορφανός, στην προσπάθειά του να τον μειώσει στη συνείδηση των πολιτών, έσπευσε να γράψει: «Τον κ. Φραγκιουδάκη τον τίμησα με την εμπιστοσύνη μου, δίνοντάς του καίριες αρμοδιότητες…».
Βέβαια, ξέχασε να συμπληρώσει ότι σε όλο αυτό το διάστημα, ο Φραγκιουδάκης είχε μετατραπεί σε έναν κυματοθραύστη για χάρη ενός Δημάρχου που συνήθως δεν είχε τίποτα να πει και κοιτούσε το απόλυτο κενό μέσα στα Δημοτικά Συμβούλια.
Επειδή όμως δεν χόρτασε με το επιχείρημα «του έδωσα πολλές αρμοδιότητες» προχώρησε σε ένα πολιτικό κτύπημα ακόμα κάτω από την μέση αφήνοντας υπονοούμενα ότι ο Φραγκιουδάκης αντέδρασε έτσι επειδή είχε πολιτικές φιλοδοξίες. Δεν ένοιωσε καμία πολιτική ντροπή ο Δημήτρης Ορφανός για τα όσα έσυρε στον τέως συνεργάτη του και έγραψε μεταξύ άλλων: «Αντιθέτως,(οι διαμαρτυρόμενοι) αποδεικνύουν με σαφήνεια τη συντονισμένη ομαδοποίηση που είχε διαμορφωθεί εντός του συνδυασμού με τον οποίο εκλέχθηκαν, καθώς και την εξυπηρέτηση των πολιτικών φιλοδοξιών του κ. Φραγκιουδάκη». Μούγκα στην στρούγκα λοιπόν για να υπάρχετε.
Γιώργο Φραγκιουδάκη, τώρα πρέπει να πάρεις το κύπελλο και να το δώσεις στον Ορφανό. Το κέρδισε με την αξία του και επιτέλους έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο. Πρωταθλητής πολιτικής υποκρισίας.
