Υπάρχουν στιγμές που μια κυβέρνηση δεν κρίνεται μόνο από τις πράξεις της, αλλά και από τις λέξεις που επιλέγει να χρησιμοποιήσει. Γιατί οι λέξεις αποκαλύπτουν προθέσεις, πολιτικές επιλογές και, κυρίως, τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την ευθύνη απέναντι στην κοινωνία.
Με αφορμή το τραγικό περιστατικό στο Άργος, γεννήθηκε ένα εύλογο ερώτημα: ποια τοποθέτηση προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία; Εκείνη του Δημάρχου Άργους ή εκείνη του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη;
Η απάντηση είναι πολιτική. Και γι’ αυτό αφορά όλους μας.
Από έναν δήμαρχο μπορεί κανείς να περιμένει μια προσωπική εκτίμηση, σωστή ή λανθασμένη. Από έναν Υπουργό, όμως, οι πολίτες απαιτούν κάτι πολύ περισσότερο: ψυχραιμία, θεσμική υπευθυνότητα και την αδιαπραγμάτευτη διαβεβαίωση ότι η Πολιτεία στέκεται στο πλευρό της αλήθειας, της διαφάνειας και της Δικαιοσύνης.
Όταν η κυβέρνηση εκπέμπει μηνύματα που δημιουργούν αμφιβολίες αντί να ενισχύουν την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθιά πολιτικό.
Μια κυβέρνηση που ζητά διαρκώς εμπιστοσύνη οφείλει πρώτη να δίνει το παράδειγμα της λογοδοσίας. Δεν μπορεί να απαιτεί σεβασμό στους θεσμούς, όταν οι δημόσιες τοποθετήσεις κορυφαίων στελεχών της αφήνουν χώρο για παρερμηνείες ή για την εντύπωση ότι η πολιτική διαχείριση προηγείται της θεσμικής ευθύνης.
Σε μια δημοκρατία, οι πολίτες δεν απαιτούν από τους θεσμικούς εκπροσώπους να προδικάζουν έρευνες ούτε να αποδίδουν ευθύνες πριν αυτές διαπιστωθούν από τη Δικαιοσύνη. Απαιτούν όμως ενσυναίσθηση, θεσμική σοβαρότητα και ξεκάθαρο μήνυμα ότι η Πολιτεία αντιμετωπίζει κάθε περιστατικό με απόλυτο σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή και με προσήλωση στη διαφάνεια.
Η Δημοκρατία δεν έχει ανάγκη από επικοινωνιακά αντανακλαστικά. Έχει ανάγκη από καθαρές απαντήσεις. Δεν έχει ανάγκη από πολιτικές υπεκφυγές. Έχει ανάγκη από πολιτικό θάρρος.
Οι πολίτες δεν θα κρίνουν αυτή την κυβέρνηση από τις διαβεβαιώσεις της. Θα την κρίνουν από το αν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων όταν δοκιμάστηκαν οι θεσμοί. Και κάθε φορά που η εξουσία δείχνει να αδυνατεί να αντιληφθεί το βάρος των λόγων της, απομακρύνεται από την κοινωνία που καλείται να υπηρετήσει.
Χρειάζεται ένα κράτος που να εμπνέει εμπιστοσύνη, όχι να τη δοκιμάζει. Μια κυβέρνηση που να λογοδοτεί, όχι να αρκείται σε επικοινωνιακές εξηγήσεις. Γιατί η δημοκρατία δεν μετριέται από την ισχύ της εξουσίας, αλλά από την ποιότητα της λογοδοσίας της.
