Κάθε φορά που έρχεται στο φως ένα περιστατικό βίας η κοινωνία διχάζεται πριν ακόμη αναζητήσει την αλήθεια. Στήνονται πρόχειρα δικαστήρια στα τηλεοπτικά πάνελ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, υψώνονται σημαίες υπέρ ή κατά, και η ουσία χάνεται. Στο τέλος, μένει μόνο μια οικογένεια που πονάει.
Με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό με τον 20χρονο και τους αστυνομικούς, δεν επιδιώκω να προκαταλάβω τη Δικαιοσύνη ούτε να αποδώσω ευθύνες εκεί όπου ακόμη διερευνώνται. Θέλω, όμως, να σταθώ σε κάτι βαθύτερο: στην αξία της ανθρώπινης ζωής και στην ευθύνη όλων μας να την προστατεύουμε.
Για εμένα, αυτό δεν είναι μια θεωρητική συζήτηση. Είναι μια πληγή που δεν έκλεισε ποτέ. Ο πατέρας μου έπεσε νεκρός από τη σφαίρα επίδοξων ληστών. Ξέρω τι σημαίνει να αλλάζει η ζωή μιας οικογένειας μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ξέρω ότι η απώλεια δεν τελειώνει με την κηδεία γίνεται κομμάτι της καθημερινότητας όσων μένουν πίσω.
Γι’ αυτό και αρνούμαι να αποδεχθώ ότι οι ανθρώπινες ζωές μπορεί να γίνουν αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης, επικοινωνιακής διαχείρισης ή ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Η ασφάλεια των πολιτών και ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι έννοιες που συγκρούονται. Είναι οι δύο όψεις του ίδιου δημοκρατικού νομίσματος.
Η Πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει ότι όσοι έχουν την ευθύνη της δημόσιας ασφάλειας διαθέτουν την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση, σαφείς κανόνες εμπλοκής και ουσιαστικό έλεγχο. Ταυτόχρονα, κάθε περιστατικό που οδηγεί στην απώλεια ανθρώπινης ζωής πρέπει να διερευνάται με απόλυτη ανεξαρτησία, διαφάνεια και χωρίς σκιές. Μόνο έτσι ενισχύεται η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς.
Η ανθρώπινη ζωή δεν αποτιμάται σε αποζημιώσεις, σε στατιστικές ή σε πρωτοσέλιδα. Δεν έχει πολιτικό χρώμα, κοινωνική τάξη ή ηλικία. Έχει μόνο ανεκτίμητη αξία.
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι πόσο κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή. Το ερώτημα είναι πόσα ακόμη τραγικά περιστατικά πρέπει να ζήσουμε για να αποφασίσουμε ότι η προστασία της ανθρώπινης ζωής θα αποτελεί την απόλυτη προτεραιότητα μιας σύγχρονης και ώριμης Πολιτείας.
Γιατί όταν μια κοινωνία συνηθίζει να μετρά τέτοια περιστατικά αντί να προλαμβάνει τότε έχει ήδη χάσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από την αίσθηση της ασφάλειας: έχει χάσει ένα μέρος της ίδιας της ανθρωπιάς της.
