Κάθε φορά που μια γυναίκα δολοφονείται, η κοινωνία παγώνει για λίγες ημέρες. Τίτλοι ειδήσεων, τηλεοπτικά παράθυρα, αναρτήσεις, οργή, υποσχέσεις ότι «πρέπει κάτι να αλλάξει». Και ύστερα, σχεδόν πάντα, έρχεται η ίδια ανατριχιαστική στιγμή. Η στιγμή που ο θύτης προσπαθεί να παρουσιαστεί ως θύμα.
«Την αγαπούσε πολύ».
«Θόλωσε».
«Δεν άντεξε την απόρριψη».
«Καταστράφηκε ψυχολογικά».
Και ξαφνικά, η συζήτηση μετατοπίζεται. Όχι στη γυναίκα που έχασε τη ζωή της. Όχι στον φόβο που πιθανόν βίωνε καθημερινά. Όχι στα σημάδια βίας που αγνοήθηκαν. Αλλά στον δράστη. Στη δική του «οδύνη». Στα δικά του «αδιέξοδα». Στη δική του «τραγική στιγμή». Αυτή είναι η πιο επικίνδυνη μορφή κοινωνικής συνενοχής. Η μετατροπή του θύτη σε άνθρωπο που «λύγισε», αντί σε άνθρωπο που επέλεξε να ασκήσει εξουσία πάνω σε μια γυναίκα μέχρι τον θάνατό της.
Γιατί η γυναικοκτονία δεν είναι έγκλημα πάθους.
Δεν είναι αποτέλεσμα υπερβολικής αγάπης.
Η αγάπη δεν σκοτώνει. Η κτητικότητα σκοτώνει. Ο έλεγχος σκοτώνει. Η πεποίθηση ότι μια γυναίκα είναι ιδιοκτησία σκοτώνει.
Και όσο συνεχίζουμε να ψάχνουμε ελαφρυντικά στον θυμό του δράστη, τόσο δυσκολότερο γίνεται να δούμε την αλήθεια κατάματα. Πολλές γυναίκες δολοφονούνται επειδή τόλμησαν να φύγουν, να αρνηθούν, να μιλήσουν, να υπάρξουν ελεύθερες.
Το πιο τρομακτικό δεν είναι μόνο το ίδιο το έγκλημα. Είναι η κοινωνική ευκολία με την οποία επιχειρείται η ανθρώπινη εξιλέωση του θύτη. Λες και μια δύσκολη παιδική ηλικία, μια κρίση ζήλιας ή μια συναισθηματική κατάρρευση μπορούν να σταθούν δίπλα σε ένα χαμένο ανθρώπινο σώμα και να ζητήσουν κατανόηση.
Όμως καμία γυναίκα δεν χάνει τη ζωή της «από αγάπη». Χάνει τη ζωή της από βία.
Και κάθε φορά που ο δημόσιος λόγος χαϊδεύει τον δράστη με φράσεις όπως «καλό παιδί ήταν» ή «δεν έδειχνε επικίνδυνος», στέλνεται ένα σιωπηλό μήνυμα σε όλες τις γυναίκες ότι ακόμα και μετά τον θάνατό τους, θα χρειαστεί να αποδείξουν πως ήταν πράγματι θύματα.
Οι γυναίκες δεν χρειάζονται άλλη σιωπή.
Δεν χρειάζονται άλλες δικαιολογίες για τους δολοφόνους τους.
Χρειάζονται δικαιοσύνη, προστασία και μια κοινωνία που θα σταματήσει επιτέλους να μπερδεύει την αρρενωπή κυριαρχία με την αγάπη.
Γιατί όταν ο θύτης παίζει το θύμα, το πραγματικό θύμα δολοφονείται δύο φορές: μία από το χέρι του δράστη και μία από την ανοχή της κοινωνίας.
