Όταν φεύγει κάποιος δικός σου άλλοτε λέξεις κι άλλοτε δάκρυα θα μιλήσουν για εκείνον. Δακρυσμένα μάτια …καρδιοστάλαχτες λέξεις.. Για την αδελφή μας την Γιολάντα, βγήκε ένα χαμόγελο Eλπίδας, σαν Μαγιάτικο ανθάκι που ξεπρόβαλλε σιμά σε μια συστάδα από δυόσμους που αγκάλιαζαν τη ρίζα μιας ελιάς.
Η Γιολάντα μας, η Γεωργία όπως πλέον συμπληρώθηκε στης προσδοκίας το δίπτυχο, στο ψυχοχάρτι με τόσες εξανθήσασες κι ευωδιαστές ψυχές, ήταν..είναι, ένα στεφάνι έμψυχο με κάθε λογής λουλούδι του Παραδεισένιου λειμώνα.. Γιατί είχε μέσα της μιαν εύφορη αγαθή γη.. Οργωμένη με το δικέλλι του πόνου και της υπομονής, της ασυνάντητης πρωτόπλαστης ευγένειας και της διάκρισης. Ζήτησε από τον Χριστό οι λίγοι καιροί ζωής που είχε, να πολλαπλασιαστούν, γιατί ήθελε να γίνουν δυνατοί εκείνοι που της εμπιστεύτηκε να γεωργήσει.. Και έλαβε το δώρημα… Σήμερα στην κηδεία της καταλάβαμε το συμφέρον της αιτήσεως, σαν τους αντικρύσαμε Ελπιδοφόρους και χαμογελαστούς να έχουν ξεριζώσει εκείνο το β από το μακάριο…Και εμείς σαν της λέγαμε το στερνό επί γης Χριστός Ανέστη, την..είδαμε να μας χαμογελά και γέμισε και η δική μας η ψυχή από Ελπίδα..
Αν έχει Κύριε ο Παράδεισός Σου τέτοιες ψυχές, αξίζει και για αυτό να παλέψουμε εδώ, εκεί μαζί τους να ξαναανταμωθούμε…
Γιολαντίτσα μας να εύχεσαι και για εμάς…
Νώντας Σκοπετέας
02-05-26
Εις μνήμην Γεωργίας Παναγοπούλου- Τσίρου, Φιλολόγου και Μάνας…
1970-2026
