Να αρχίσουμε με κάτι βασικό: στην αντιπολίτευση σε στέλνει η κοινωνία για να ελέγχεις την εξουσία από πράξεις και αποφάσεις που στρέφονται κατά των συμφερόντων της. Δεν σε στέλνει για να κοιτάς τα έδρανα της υπόλοιπης αντιπολίτευσης και να έχεις στο νου σου πώς θα μειώσεις την αξία της δράσης της, ώστε να μην μπορέσει να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά την δραστηριότητά της.
Πάμε όμως και στα επόμενα. Το Ναύπλιο διοικείται από έναν Δήμαρχο μειοψηφίας. Έναν Δήμαρχο τον οποίο στηρίζουν κάποιοι σύμβουλοι που έχουν κάποια αξιώματα και θα κριθούν στο τέλος από τις δράσεις τους. Αυτό που δεν πρόκειται να συμβεί, είναι να ξεχασθεί ότι σε όλα αυτά που έγιναν μέχρι σήμερα ή δεν έγιναν, είχαν και αυτοί ευθύνη. Η ευθύνη τους είναι δεδομένη αφού θεωρούνται συνεργάτες του Δημάρχου, της Ντίνας και όποιου άλλου κινείται μέσα στην παράταξη. Ας μην παριστάνουν λοιπόν τους ανήξερους. Για να κλείσουμε, πρέπει να πάμε και στην απόφαση του Θανάση Πανουτσόπουλου .
Ένα από τα νέα πρόσωπα που μπήκε στον χώρο της αυτοδιοίκησης να προσφέρει από αγάπη για τον τόπο του. Ο Πανουτσόπουλος με όσα είδε και άκουσε θα έπρεπε ακόμα να τρέχει όταν ακούει αυτοδιοίκηση, αλλά τα κατάφερε και κράτησε την ψυχραιμία του και έμεινε πιστός στις απόψεις του για το τι πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα. Κατέγραψε το λάθος με την ανεξαρτητοποίηση του αναλαμβάνοντας την ευθύνη της επιλογής του και δεν επέλεξε να μείνει παίρνοντας ένα μισθό και ένα αξίωμα που δεν θα τον γέμιζαν και δεν θα του έδιναν τη δυνατότητα της δημιουργίας.
Άτομο χαμηλών τόνων με μεγάλη κοινωνική αποδοχή, όπως μαρτυρούν και οι ψήφοι εμπιστοσύνης που κέρδισε στις εκλογές, δεν περιορίσθηκε στην ανεξαρτητοποίησή του αλλά προχώρησε ένα ακόμη βήμα μπροστά ανακοινώνοντας τη συνεργασία του με την παράταξη του Δημήτρη Κωστούρου . Θα μπορούσε να παραμείνει ανεξάρτητος και να παριστάνει την “πολύφερνη νύφη” που δέχεται προτάσεις. Δεν το έκανε όμως γιατί ο Θανάσης Πανουτσόπουλος βάζει τα συμφέροντα του Δήμου πάνω από όλα και όχι τα προσωπικά παιχνιδάκια και τους προσωπικούς σχεδιασμούς. Γι’ αυτό και η ανάγκη να φύγουν οι Ορφανοί είναι πλέον επιτακτική και αναγκαία ώστε να μπορούμε να πάμε σε αλλαγή νοοτροπίας και να επανέλθουμε σε δημιουργικές διεξόδους.
*Άρθρο του Γιώργου Αργυρίου
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ που κυκλοφόρησε την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2026
