Η κατάρρευση της παράταξης «Όραμα Δημιουργίας» δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία. Ήταν προδιαγεγραμμένη. Οι ανεξαρτητοποιήσεις των συμβούλων δεν είναι το πρόβλημα, είναι το σύμπτωμα μιας πολιτικής αδυναμίας, μιας παράταξης που ποτέ δεν κατάφερε να αποκτήσει ταυτότητα, συνοχή και πυξίδα.
Από την πρώτη στιγμή, το «Όραμα Δημιουργίας» στηρίχθηκε περισσότερο στην εικόνα παρά στην ουσία. Στην πράξη το «όραμα» αποδείχθηκε περισσότερο επικοινωνιακό σύνθημα παρά πολιτικό σχέδιο. Και τα συνθήματα δεν κυβερνούν δήμους.
Όταν η ενότητα μιας παράταξης βασίζεται σε προσωπικές φιλοδοξίες και όχι σε κοινές αρχές, η αποσύνθεση είναι ζήτημα χρόνου. Οι ανεξαρτητοποιήσεις απλώς φώτισαν τη ρωγμή που ήδη υπήρχε, την απουσία συλλογικής σκέψης, την έλλειψη ηγεσίας και την ανικανότητα να παραχθεί πολιτικό έργο. Η φθορά ήρθε από μέσα.
Οι δημότες του Ναυπλίου βλέπουν μια παράταξη να αυτοκαταστρέφεται από το ίδιο της το κενό. Το «Όραμα Δημιουργίας» υποσχέθηκε αλλαγή και κατέληξε να γίνει παράδειγμα προς αποφυγή, ένα πολιτικό σχήμα χωρίς προσανατολισμό και χωρίς σχέδιο.
Η αυτοδιοίκηση δεν είναι χώρος για πολιτικά πειράματα ούτε για φιλοδοξίες χωρίς περιεχόμενο. Είναι χώρος ευθύνης, συνέπειας και έργου. Όταν μια παράταξη δεν μπορεί να σταθεί ούτε απέναντι στα μέλη της, πώς μπορεί να σταθεί απέναντι στους πολίτες;
Το «Όραμα Δημιουργίας» καταρρέει γιατί δεν ήταν ποτέ αυτό που υποσχέθηκε. Ένα όραμα που καταρρέει γιατί δεν μπορεί να αντέξει το βάρος της πολιτικής ευθύνης.
Το πιο παράδοξο ή ίσως το πιο αποκαλυπτικό, είναι ότι οι ίδιοι δεν φαίνεται να το αντιλαμβάνονται. Δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει πολιτικά αυτή η κατάρρευση, ούτε πόσο κοστίζει η απώλεια αξιοπιστίας μιας παράταξης.
Έλενα Λεζέ
