Στη δημόσια σφαίρα, ο καταγγελτικός λόγος έχει πάντοτε τη δική του αξία. Αποκαλύπτει παθογένειες, εστιάζει σε αδυναμίες, δίνει φωνή στην αγανάκτηση. Όμως, όταν δεν συνοδεύεται από συγκεκριμένες πράξεις και δεσμεύσεις, μετατρέπεται σε ένα κενό εργαλείο εντυπωσιασμού. Μια φούσκα που γρήγορα σκάει, αφήνοντας πίσω της μόνο απογοήτευση.
Η σημερινή διοίκηση δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά στην καταγγελία.
Ηγέτης δεν είναι εκείνος που καταγγέλλει διαρκώς τους άλλους, αλλά εκείνος που προτείνει λύσεις, υλοποιεί πολιτικές και αναλαμβάνει την ευθύνη των αποφάσεών του. Η αδυναμία μετουσίωσης του λόγου σε πράξη δεν συνιστά απλώς πολιτικό έλλειμμα συνιστά ανικανότητα. Πρόκειται για τη μετάβαση από την πολιτική ευθύνη στη διαχείριση της ανυπαρξίας και στη συστηματική μετακύλιση ευθυνών.
Οι πολίτες ζητούν συνέπεια, σταθερότητα και λογοδοσία.Η κοινωνία έχει ανάγκη από ηγεσίες ικανές να υλοποιήσουν όσα υπόσχονται. Ο πολιτικός που παραμένει εγκλωβισμένος στην καταγγελία χωρίς να προσφέρει πράξη, χάνει γρήγορα την αξιοπιστία του.
Η ιστορία έχει δείξει ότι μόνο όσοι τολμούν να γεφυρώσουν τον λόγο με την πράξη, κατορθώνουν να αφήσουν ουσιαστικό αποτύπωμα. Στην πολιτική, ο καταγγελτικός λόγος χωρίς έργα δεν είναι ηγεσία είναι υποκατάστατό της.
