Η σημερινή τοπική διοίκηση του Δήμου μοιάζει να κινείται σε ένα συνεχές ναρκοπέδιο. Κάθε απόφαση, κάθε ανακοίνωση, κάθε δημόσια τοποθέτηση αντιμετωπίζεται με τη λογική της «τέλειας εικόνας». Όμως, αυτό που πραγματικά εντυπωσιάζει, δεν είναι τόσο τα λάθη που μπορεί να συμβούν, αυτά είναι αναπόφευκτα όταν ασκείς διοίκηση. Είναι η άρνηση της παραδοχής τους.
Αντί για μια ώριμη στάση ευθύνης, βλέπουμε θορυβώδη και επιτηδευμένα δελτία τύπου, αναρτήσεις που «φωνάζουν» περισσότερο για την πρόθεσή τους να πείσουν παρά για την ουσία τους. Επικοινωνιακές κατασκευές που δείχνουν πιο στημένες κι από θεατρική παράσταση.
Και όμως, η κοινωνία δεν εξαπατάται εύκολα. Ο πολίτης που ζει τα προβλήματα της καθημερινότητας, που περπατά στους ίδιους δρόμους, που βλέπει την κατάσταση γύρω του, γνωρίζει πολύ καλά ποια είναι η πραγματικότητα. Και όταν συναντά μόνο ωραιοποιήσεις και επικοινωνιακή αλαζονεία, νιώθει ακόμη μεγαλύτερη απόσταση από τη διοίκηση που υποτίθεται ότι τον εκπροσωπεί.
Η αλήθεια είναι απλή: η πολιτική δύναμη δεν βρίσκεται στην αλαζονεία ούτε στην εικόνα του “αλάθητου”. Βρίσκεται στην ικανότητα να κοιτάς την κοινωνία στα μάτια και να λες:
«Ναι, εδώ κάναμε λάθος. Ναι, μπορούμε να το διορθώσουμε. Ναι, είμαστε εδώ για να υπηρετούμε και όχι για να αυτοπροβαλλόμαστε».
Η αποδοχή ευθύνης δεν είναι αδυναμία είναι το πιο ισχυρό εργαλείο εμπιστοσύνης. Κι αυτή η εμπιστοσύνη είναι το μόνο νόμισμα που μπορεί να κρατήσει ζωντανή τη σχέση πολίτη και τοπικής αυτοδιοίκησης.
Το ερώτημα είναι αν οι τοπικοί μας άρχοντες είναι έτοιμοι να το καταλάβουν.
Έλενα Λεζέ
