Νομίζω ότι έχουμε φτάσει σε ένα οριακό σημείο. Ό,τι και να σχολιάσει κανείς για τη σημερινή δημοτική αρχή μοιάζει λίγο όχι γιατί υπερβάλλουμε, αλλά γιατί η ίδια η πραγματικότητα ξεπερνάει κάθε προσδοκία… προς το χειρότερο.
Προσπάθησα πολλές φορές να είμαι δίκαιη. Να βρω τα θετικά. Να μην εστιάζω μόνο στα αρνητικά, να δώσω χρόνο, να κατανοήσω δυσκολίες. Ίσως έπρεπε να δείξω περισσότερη υπομονή. Ίσως και όχι.
Η καθημερινότητα υποβαθμισμένη. Οι υποδομές στάσιμες ή και σε χειρότερη κατάσταση.Η διαφάνεια ζητούμενο. Κανένας σχεδιασμός, καμία συνοχή, κανένα όραμα. Η καθημερινότητα χειρότερη. Οι δρόμοι αφημένοι, τα έργα είτε ημιτελή είτε εξαφανισμένα από τον δημόσιο λόγο. Οι κάτοικοι εγκαταλελειμμένοι να αντιμετωπίζουν μόνοι τους ακόμα και τα στοιχειώδη: καθαριότητα, ασφάλεια.Μόνο ευκαιριακές παρεμβάσεις, επικοινωνιακές “φούσκες” και παθητική διαχείριση.
Δεν περιμένω θαύματα. Περιμένω όμως το ελάχιστο: ευθύνη, ενδιαφέρον, σοβαρότητα. Δεν τα είδα.
Αν υπάρχει κάποιο θετικό, δεν το αγνοώ. Απλώς δεν είναι αρκετό για να ισορροπήσει την πλήρη αίσθηση εγκατάλειψης που βιώνουμε καθημερινά.
Το πιο επικίνδυνο όμως είναι άλλο: αυτή η κατάσταση τείνει να γίνει κανονικότητα.
Η δημοτική αρχή θα κριθεί και πρέπει να κριθεί όχι μόνο για όσα δεν έκανε, αλλά κυρίως για τον τρόπο που διαχειρίστηκε την αδράνεια σαν πολιτική στάση. Γιατί το να μην κάνεις τίποτα, είναι και αυτό επιλογή. Και ενίοτε, η χειρότερη.
Έλενα Λεζέ
