Το χθεσινό δημοτικό συμβούλιο ανέδειξε για ακόμη μία φορά μια θλιβερή πραγματικότητα, η πολιτική ευθύνη παραμένει απούσα, ενώ τη θέση της καταλαμβάνουν η προσωπική αντιπαράθεση και η τοξικότητα. Αντί να είναι ένας θεσμικός χώρος σύνθεσης, διαλόγου και λήψης αποφάσεων προς όφελος των πολιτών, μετατρέπεται σε ένα θέατρο ανούσιων συγκρούσεων χωρίς στοιχειώδη ευπρέπεια.
Η κοινωνία παρακολουθεί απογοητευμένη. Οι πολίτες δεν εκλέγουν εκπροσώπους για να βλέπουν λεκτικές αντεγκλήσεις, αλλά για να ακούν προτάσεις, να διαπιστώνουν σχέδιο και να νιώθουν ότι υπάρχει προοπτική για τον τόπο τους. Αντί για συλλογική ευθύνη, βλέπουμε προσωπικές στρατηγικές εντυπωσιασμού αντί για διάλογο, διαρκείς ακυρώσεις του “άλλου”.
Η απουσία πολιτικής ωριμότητας έχει συνέπειες. Η πόλη χάνει ευκαιρίες, τα ζητήματα της καθημερινότητας μένουν άλυτα και οι δημότες εγκλωβίζονται σε μια μόνιμη αίσθηση στασιμότητας. Δεν υπάρχει τίποτα πιο απογοητευτικό από το να διαπιστώνεις ότι η αυτοδιοίκηση, που θα έπρεπε να είναι η πιο κοντινή μορφή δημοκρατίας στον πολίτη, λειτουργεί σαν μικρογραφία του χειρότερου κεντρικού πολιτικού σκηνικού.
Αν πραγματικά θέλουμε αλλαγή, χρειάζεται επιστροφή στα βασικά ευπρέπεια, σεβασμός, ουσία. Χρειάζεται διάθεση για παραγωγικό διάλογο. Η πολιτική ευθύνη δεν είναι προαιρετική είναι το θεμέλιο για κάθε πράξη που τιμά τον πολίτη και υπηρετεί τον τόπο.
Έλενα Λεζέ
