Για χρόνια οι γυναίκες έμαθαν να αντέχουν. Να συνεχίζουν ακόμη και όταν το σώμα φώναζε πως κουράστηκε ακόμη και όταν η ψυχή βυθιζόταν σε μια σιωπηλή εξάντληση που κανείς δεν παρατηρούσε πραγματικά.
Η κοινωνία συχνά μεγαλώνει τις γυναίκες με την ιδέα της προσφοράς. Να φροντίζουν, να στηρίζουν, να κρατούν ισορροπίες, να μην λυγίζουν. Μέσα σε αυτή τη διαρκή ανάγκη να είναι «δυνατές», πολλές αφήνουν την προσωπική τους υγεία σε δεύτερη μοίρα. Αναβάλλουν εξετάσεις, αγνοούν ψυχολογικά σημάδια, κρύβουν φόβους και συνεχίζουν να λειτουργούν μηχανικά μέσα στην καθημερινότητα.
Όμως πίσω από αυτή τη φαινομενική αντοχή κρύβονται σιωπηλές μάχες.
Μάχες με την εικόνα του σώματος.
Με τις ορμονικές αλλαγές.
Με την ψυχική πίεση.
Με την κατάθλιψη και το άγχος που πολλές φορές παρουσιάζονται ως «κούραση».
Με την κοινωνική απαίτηση να είναι πάντα επαρκείς για όλους.
Η ψυχολογία των γυναικών βρίσκεται συχνά σε μια διαρκή σύγκρουση ανάμεσα σε όσα αισθάνονται και σε όσα υποχρεώνονται να δείχνουν. Απο τη μία πλευρά υπάρχει η ανάγκη για φροντίδα, ξεκούραση και προσωπικό χώρο. Απο την άλλη, ο φόβος της κριτικής, της αδυναμίας ή ακόμη και της απόρριψης.
Κάπως έτσι, πολλές γυναίκες φτάνουν να παίρνουν αποφάσεις για το σώμα και την υγεία τους μόνο όταν η πίεση γίνεται ασήκωτη. Όταν το σώμα σταματά να «συνεργάζεται». Όταν η ψυχή δεν αντέχει άλλο τη σιωπή.
Κι όμως, η φροντίδα του εαυτού δεν θα έπρεπε να είναι η τελευταία προτεραιότητα. Δεν είναι εγωισμός μια εξέταση, μια θεραπεία, μια παύση, μια ψυχολογική υποστήριξη ή μια προσωπική απόφαση για το σώμα τους. Είναι δικαίωμα.
Η κοινωνία εξακολουθεί πολλές φορές να αντιμετωπίζει τις γυναίκες μέσα από στερεότυπα: να είναι νέες, όμορφες, ανθεκτικές, διαθέσιμες και ακούραστες. Όμως πίσω από κάθε γυναίκα υπάρχει ένας αόρατος εσωτερικός κόσμος που δεν φαίνεται στις δημόσιες εικόνες.
Οι σιωπηλές μάχες δεν είναι αδυναμία.
Είναι ιστορίες ανθρώπων που πάλεψαν μόνοι για πολύ καιρό.
Ίσως η μεγαλύτερη κοινωνική αλλαγή να ξεκινά ακριβώς εκεί στη στιγμή που μια γυναίκα αποφασίζει να ακούσει το σώμα της χωρίς ενοχές και να προστατεύσει την ψυχική και σωματική της υγεία χωρίς να απολογείται γι’ αυτό.
Για σένα, για μένα, για όλες μας…φρόντισε τον εαυτό σου κάθε απόφαση που σε δυσκολεύει τώρα θα έχεις προλάβει και σώσει τον εαυτό σου.
