Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες χιλιάδες παιδιά μπαίνουν στη δύσκολη δοκιμασία των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Μαζί τους αγωνιούν γονείς, εκπαιδευτικοί, οικογένειες. Η κοινωνία ολόκληρη μοιάζει να κινείται στους ρυθμούς μιας διαδικασίας που για χρόνια παρουσιάστηκε σχεδόν ως η σημαντικότερη μάχη της ζωής ενός νέου ανθρώπου.
Όμως η αλήθεια είναι διαφορετική. Οι Πανελλήνιες δεν είναι ούτε η αρχή ούτε το τέλος. Είναι ένας δρόμος. Μια στάση στη μεγάλη πορεία προς τα όνειρα, τις φιλοδοξίες και την προσωπική ολοκλήρωση κάθε παιδιού.
Κανένας βαθμός δεν μπορεί να καθορίσει την αξία ενός ανθρώπου. Κανένα αποτέλεσμα δεν μπορεί να ακυρώσει τα χαρίσματα, τον χαρακτήρα, τη δημιουργικότητα ή τη δύναμη ψυχής ενός νέου παιδιού. Οι εξετάσεις ίσως ανοίγουν κάποιες πόρτες όμως η ζωή πάντα βρίσκει τρόπους να ανοίγει και άλλες.
Αυτό που πραγματικά μετρά είναι η προσπάθεια. Οι ατέλειωτες ώρες διαβάσματος, η πίεση, οι θυσίες, η επιμονή. Και ακόμη περισσότερο το κουράγιο να συνεχίζει κανείς είτε πετύχει είτε αποτύχει σε έναν στόχο. Γιατί η ζωή δεν καθορίζεται από μία στιγμή αλλά από τη διαδρομή και τη στάση μας.
Κι εμείς οι μεγαλύτεροι έχουμε χρέος να στεκόμαστε δίπλα στα παιδιά μας. Όχι μόνο στις επιτυχίες αλλά και στις απογοητεύσεις. Να τους θυμίζουμε πως τα όνειρα δεν τελειώνουν ποτέ. Αλλάζουν μορφή εξελίσσονται, ωριμάζουν μαζί τους.
Οι Πανελλήνιες είναι σημαντικές. Δεν είναι όμως η ζωή ολόκληρη. Η πραγματική επιτυχία βρίσκεται στο να μη σταματήσει ποτέ κανείς να ονειρεύεται, να προσπαθεί και να προχωρά.
Καλή επιτυχία με καθαρή σκέψη!
