Απογοητευμένος ο Πρόεδρος Τραμπ για την καθυστέρηση της κατάκτησης της Γροιλανδίας και τη σθεναρή αντίσταση μιας διμοιρίας Ευρωπαίων τυφεκιοφόρων, που έχει αποβιβαστεί στο νησί, ήρθε (αμέσως μετά το Νταβός) στο Ναύπλιο.
Ινγκόγνιτο.
Έκανε ψοφόκρυο και έριχνε χιονόνερο, αλλά αυτός αγέρωχος απέναντι στο πεπρωμένο του εμφανίστηκε στην παραλία μόνος του, περπατούσε και ανέμιζε το πορτοκαλί του μαλλί στο βοριαδάκι.
Μόλις τον είδα έκανα μια τούμπα, σαν τον Γεραπετρίτη μπροστά στον Ερντογκάν.
Τον ρώτησα:
«Μόνος σας, ντήαρ Πρέζιντεντ, χωρίς τη Μελάνια;»
«Πρόσεξε, φίλε μου. Όταν ακόμα το μαλλί μου ήταν ξανθό, γιατί δεν είχαν εφεύρει την πορτοκαλί μπογιά, είχα συναντήσει τον φίλο μου τον Μικ Τζάγκερ και μου είχε πει την ιστορία με την Μπιάνκα, που αναγκάστηκε να ομολογήσει «Μπάμπης, γιου αρ μάγκας». Τί λες, ντήαρ Τόλης, ένας Πρόεδρος πρέπει να είναι και κερατάς;».
Δεν είχα καμία αντίρρηση.
«Γιατί δεν μπαίνετε σε μια καφετέρια, με τέτοιο κρύο;»
«Με τις τιμές που έχετε, σου επαναλαμβάνω, Πρόεδρος είμαι όχι μακάκας».
Σκέφτηκα για αυτό πάει η οικονομία των ΗΠΑ τόσο καλά (χρωστάνε τα μαλλιοκέφαλά τους). Του το είπα.
«Όχι, ντήαρ Τόλης, πάμε καλά, γιατί κάνουμε μπίζνες και δεν είμαστε κομμουνιστές».
«Δηλαδή;»
«Να, σκέφτομαι να αγοράσω το νησάκι αυτό. Πιο φτηνό από την Γροιλανδία είναι, θα το περιβάλλουμε με γυάλινες κατασκευές και θα το κάνουμε καζίνο. Όποιος χάνει τα λεφτά του θα κολυμπάει μέχρι απέναντι.»
«Μα το νησάκι αυτό είναι ιστορικό»
«Ιστορία, μάι ντήαρ, γράφουμε μόνον εμείς»
« Μα το Μπούρτζι είναι της ΕΤΑΔ!!! Πώς θα το πάρετε;»
«Όπως το πήραν και αυτοί και δεν διαμαρτυρηθήκατε.»
Κατάλαβα πως αυτός ήταν ο σκοπός της επίσκεψης του Προέδρου στο Ναύπλιο. Τον ρώτησα.
«Όχι μόνον. Σου είπα αγωνίζομαι κατά του κομμουνισμού.»
«Όλοι οι Πρόεδροι, πρώην και μελλοντικοί το ίδιο δεν κάνουν;»
«Δεν κατάλαβες. Έμαθα πως πληρώνει το κράτος για να φτιάξετε μαρίνα.»
«Δεν πληρώνει. Χαρίζει πιστώσεις στον επενδυτή από το Ταμείο Ανάκαμψης.»
«Αυτό δεν μου αρέσει. Τα ίδια έκανε και ο Γιέλτσιν με τους ολιγάρχες. Τους χάριζε κρατικές επιχειρήσεις. Εγώ, θα το αγοράσω.»
«Θα μας πάρετε και την Μαρίνα;»
«Ναι, γιατί αυτός που την πήρε σας ρώτησε;»
«Εμένα προσωπικά όχι, αλλά με τους αρμοδίους θα έκανε δημιουργικό διάλογο.»
«Πόσα έβαλε;»
«Αυτό δεν το ξέρω.»
«Πόσα δώσατε;»
«Εννιά μισι εκατομμύρια.»
«Άρα δικαιούμαι να την πάρω με 100.000 ντόλαρς».
«Και αν αντισταθεί ο Δήμαρχός μας, σε μια τέτοια προοπτική, θα κάνουν ντου οι πεζοναύτες και θα τον απαγάγουν σαν τον Μαδούρο;»
«Όχι. Θα σας τιμωρήσω αλλιώς. Θα τον αφήσω να τον έχετε Δήμαρχο.»
«Δηλαδή, με τα σχέδιά σας, δεν θα γίνει το Ναύπλιο Μονακό;»
«Τί είναι το Μονακό; Ένα ψαροχώρι, που δεν έχει ούτε γήπεδο ποδοσφαίρου. Θα γίνει το Ναύπλιο κάτι μεταξύ Μαϊάμι και Ακαπούλκο.»
«Πρόεδρε, με συγκινείς με τα οράματά σου. Έχετε και για την Καραθώνα σχέδια;»
«Ναι, θα την χαρίσω στον φίλο μου τον Ζελένσκι. Τώρα που παίρνει τον π…λο από την Ουκρανία, να έρθει να επενδύσει όσα έχει τσεπώσει από τη βοήθεια που του έστελνε ο χαζο Μπάιντεν.»
«Μα θα αντισταθούμε.»
«Σε τί, θα αντισταθείτε. 400 Ουκρανές χήρες θα φέρει για προσωπικό!!!!»
«Για το Παλαμήδι, κύριε Πρόεδρε έχετε καμμιά ιδέα;»
«Ναι,. Θα το στοκάρουμε και θα φτιάξουμε νεροτσουλίθρες.»
«Υποκλίνομαι στη διορατικότητά σας. Πρόεδρε, αλήθεια λες; Θα γίνουν όλα αυτά στο Ναύπλιον;»
«Ναι. Αν δεν καταστρέψω όλον τον κόσμο, με πυρηνικό πόλεμο, γιατί τελευταία κάνω πολλές εξυπνάδες, θα αγοράσω μετά τη Γροιλανδία και το Ναύπλιο.»
Τελικά, κάποιος φίλος έκανε προπόνηση να ντυθεί στις Απόκριες Τραμπ και έκοβε βόλτες στην παραλία.
