Οι γυναίκες της Ομάδας Γυναικών Άργους (μέλους της ΟΓΕ) είμαστε συντετριμμένες με τον άδικο χαμό της 17χρονης μαθήτριας και παρακολουθούμε με αγωνία την κατάσταση του δεύτερου κοριτσιού. Στεκόμαστε αλληλέγγυες στο πλευρό των γονιών τους και τους δίνουμε το χέρι να αγωνισθούμε ΜΑΖΙ για το μέλλον των 17χρονων κοριτσιών όλου του κόσμου!!!
Είμαστε συγκλονισμένες με την ιστορία αυτών των κοριτσιών , απευθυνόμαστε στις μαθήτριες, αλλά και στους μαθητές και τους απλώνουμε το χέρι μας για να περπατήσουμε μαζί τον δύσβατο αλλά φωτεινό δρόμο του συλλογικού αγώνα.
Γι’ αυτό αφιερώνουμε στις μαθήτριες των λαϊκών οικογενειών ένα μικρό γράμμα – ειδικά σήμερα που ανορθολογικές, συντηρητικές και αντιδραστικές αντιλήψεις για την κοινωνία, για την «ανυπαρξία αντικειμενικής πραγματικότητας» βομβαρδίζουν τη νεολαία. Συσκοτίζουν τις σύγχρονες μορφές της ανισοτιμίας που βιώνουν από νωρίς στη ζωή τους, κάνοντας τους να χάσουν από τα μάτια τους την πραγματική αιτία των προβλημάτων τους.
Σε αυτά τα κορίτσια, η ΟΓΕ γράφει, με την πένα μιας μαμάς, γιαγιάς, αλλά πάνω από όλα αγωνίστριας της ζωής και του κινήματος:
Γράμμα προς ένα κορίτσι 17 χρονών που πίστεψε πως αυτός ο κόσμος δεν ήταν για εκείνη
Αγαπητή μου φίλη,
Αν μπορούσα να σου μιλήσω, έστω για λίγο, θα σου έλεγα πως δεν φταις εσύ που ένιωσες μικρή μέσα σε έναν κόσμο τόσο άδικο, σκληρό και σκοτεινό για τα 17 σου χρόνια . Θα σου έλεγα πως 17 χρόνια είναι όντως λίγα για να ανακαλύψεις τον κόσμο. Θα σου έλεγα πως στα 17 σου χρόνια είναι όντως δύσκολο να ξέρεις την δύναμη που μπορεί να κρύβεις μέσα σου. Θα σου έλεγα πως η αξία σου δεν μετριέται σε βαθμούς, σε επιδόσεις, σε προσδοκίες άλλων…
Θα σου έλεγα πως η ζωή δεν είναι ένας αγώνας που πρέπει να τον δώσεις μόνη σου και να “κερδίσεις” οπωσδήποτε. Είναι ένα “μαραθώνιος” που όλοι μαζί τρέχουμε και προσδοκούμε να συναντήσουμε τα “όνειρα” μας, μόνο που δεν μας μαθαίνει κανείς ποια από αυτά είναι δική μας επιλογή ή “επιλογές” άλλων, που “αποφασίζουν για μας, χωρίς εμάς” …κι εκεί στα 17, αλλά και στα 27, στα 37 κλπ θα κάνουμε λάθη, θα φοβηθούμε, θα αποτύχουμε, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι να παλεύουμε κι αυτό είναι το «παράσημό» μας…
Θα σου έλεγα πως δεν είσαι μόνη, ακόμη κι αν έτσι ένιωθες. Πως υπήρχαν άνθρωποι που θα άπλωναν το χέρι τους, που θα σε άκουγαν χωρίς να σε κρίνουν, που θα σου έλεγαν: Μπορούμε να αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο, που δεν είναι αντάξιός μας. Δεν είναι ο κόσμος που αγκαλιάζει τα όνειρα και τις ανάγκες των παιδιών. Δεν είναι ο κόσμος που καταλαβαίνει ότι οι έφηβοι προσπαθούν να δείχνουν δυνατοί, ενώ μέσα τους αγωνιούν, τρέμουν το αύριο.
Θα σου έλεγα: Κορίτσι με την φρεσκάδα των 17 Μαΐων, πιάσε το χέρι της συμμαθήτριας σου και “γύρνα την πλάτη στο κενό, στο αδιέξοδο”, περπάτησε με τους συνομηλίκους σου που με μαχητικότητα, αισιοδοξία, αξιοπρέπεια και δίψα για τη μόρφωση αγωνίζονται για τη ζωή που έχουν ανάγκη σήμερα όλα τα παιδιά του κόσμου – Αγωνίσου συλλογικά κι ας σου λένε ότι δεν είναι “μοδάτο” ! – Χάραξε τη μόδα που θα σου φωτίσει τη ζωή και όχι αυτή που την σκοτεινιάζει!
Το μέλλον σου δεν καθρεφτίζεται στις «πλαστές» εικόνες στα ΜΚΔ που …«φιλτράρουν» ή σβήνουν τη σκληρή πραγματικότητα που ζεις, γιατί έτσι θα γίνουν περισσότερα τα «likes», αλλά δεν χωράει ούτε στις ουρές της ανεργίας, στις ακριβές σπουδές και στη δουλειά χωρίς δικαιώματα, χωρίς μισθό που να καλύπτει τις ανάγκες σου. Η κατάσταση που ζεις στο σπίτι είναι εκρηκτική, μα μη βάζεις απέναντι τους γονείς, που με κάθε τρόπο κοιτάνε κάθε μέρα τι θα κόψουν για να τα βγάλουν πέρα. Βάλε απέναντι όλους αυτούς που για τα κέρδη τους ευθύνονται για αυτή την κατάσταση.
Το μέλλον σου δεν είναι ο κόσμος που σου φορτώνει “ανεκπλήρωτες” επιθυμίες, που σε κάνει να νοιώθεις ενοχές ότι δεν είσαι «αρκετή», για να ψάχνεις τον ένοχο σε λάθος κατεύθυνση – που σε μαθαίνει μόνο την ενοχή και ενοχοποιεί την διεκδίκηση.
Όμως, θα σου έλεγα και πως ο κόσμος μπορεί να ΑΛΛΑΞΕΙ— όχι επειδή θα αλλάξει από μόνος του, αλλά επειδή όλοι μαζί, μπορούμε να γυρίσουμε το τιμόνι του προς μια άλλη κατεύθυνση. Ότι υπάρχει και η άλλη πλευρά αυτού του κόσμου, αυτή που δεν αρκείται σ’ αυτό που του δόθηκε. Αυτή που παλεύει χωρίς να παραδίνεται, για να τον φέρει στο «μπόι των ονείρων της». Και που τα δικά σου όνειρα και όλων των 17χρονων θα χωρούσαν μέσα εκεί.
Θα σου έλεγα ότι δεν πρέπει να επιτρέπεις να σου απομυζούν την ορμή, το σφρίγος, την χαρά των 17 σου χρόνων, να αναζητήσεις την πραγματική γνώση, να γνωρίσεις, να αναγνωρίσεις, να θυμώσεις, να αγανακτήσεις και τελικά να επιλέξεις να μην ανεχτείς, να μην απογοητευτείς … να σηκώσεις το ανάστημα και να μπεις στη συλλογική δράση κι εκεί θα στο ξαναπώ, θα δεις ότι δεν είσαι μόνη σου, για να αλλάξεις αυτόν τον κόσμο που δεν σου κάνει.
Και τέλος, θα σου έλεγα κάτι που ίσως δεν πρόλαβες να ακούσεις: Δεν χρειαζόταν να είσαι τέλεια. Χρειαζόταν μόνο να είσαι εδώ.
