Το καλοκαίρι είναι σημαδιακή εποχή στην Ελληνική Ιστορία. Ιούλιος το Κυπριακό και η Μεταπολίτευση, Ιούλιος η Αποστασία και Αύγουστος η Μικρασιατική Καταστροφή. Τα ιστορικά γεγονότα συγκινούν μεν, αλλά απαιτούν ψύχραιμη διερεύνηση. Συνεχίζοντας την χθεσινή ανάρτηση θα ήθελα να δούμε λίγο τί στάση κράτησαν οι ξένοι φίλοι μας στην Μικρά Ασία.
Το διαδίκτυο, τελευταία, έχει γεμίσει από αναρτήσεις που παρουσιάζουν τη Σοβιετική Ένωση σαν τον βασικό υποστηρικτή του Κεμάλ Ατατούρκ. Προφανώς, στοχεύουν στη σημερινή Ρωσία (καμιά σχέση με το κράτος των Σοβιέτ), και τα φιλικά προς αυτήν αισθήματα μεγάλης μερίδας του λαού μας. Δημιουργούν κλίμα παρουσιάζοντας τη μισή αλήθεια.Για να τα δούμε τα πράγματα όπως πραγματικά είχαν.
Το Νοέμβριο του 1918 τέλειωσε ο Παγκόσμιος Πόλεμος. Βρεθήκαμε στη “σωστή πλευρά της ιστορίας”, δλδ με τους νικητές. Ο Ελληνικός στόχος ήταν να απελευθερωθούν όσο το δυνατόν περισσότερα εδάφη που κατοικούνται κατά πλειοψηφία από Έλληνες. Οι Σύμμαχοι όμως δεν συμμερίζονταν τις δικές μας βλέψεις. Πρώτος τους στόχος ήταν πως θα ανακόψουν την πορεία για σοσιαλιστικές επαναστάσεις στην Ευρώπη και θα καταστρέψουν το νεαρό Σοβιετικό Κράτος. Δεύτερος στόχος ήταν πως θα διαλύσουν τις χώρες που ήταν αντίπαλοί τους στον πόλεμο (Γερμανία, Αυστρία, Ουγγαρία, Βουλγαρία και Τουρκία), πώς θα μοιράσουν τα εδάφη τους και θα υφαρπάξουν τις πλουτοπαραγωγικές τους πηγές.
Δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν βία π.χ. χρησιμοποιούσαν τμήματα του Γερμανικού στρατού κατά των λαϊκών εξεγέρσεων, στην Ουγγαρία οργάνωσαν εισβολή Ρουμανικών και Τσεχοσλοβακικών δυνάμεων και στη Σοβιετική Ένωση έστειλαν στρατό να πολέμήσει κατά των “κόκκινων” μαζί με τους “λευκούς”.
Η Ελλάδα επειδή ήταν και τότε στην σωστή πλευρά της ιστορίας έστειλε μια μεραρχία να πολεμήσει στην Οδησσό, μαζί με Γάλλους. Οι Γάλλοι στρατιώτες δεν έδειχναν καμία διάθεση να σκοτωθούν κατά της Επανάστασης. Αντίθετα, οι Έλληνες πολέμησαν για να σώσουν τις πλούσιες αστικές Ελληνικές κοινότητες, που ευημερούσαν σε εκείνα τα μέρη (επιχείρηση Χερσώνας).
Οι μπολσεβίκοι δεν κάθισαν με σταυρωμένα χέρια. Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος. Έτσι ενίσχυσαν σε όλο τον κόσμο και τα εθνικιστικά κινήματα που ήταν κατά των Συμμάχων π.χ. στην Κίνα το Κουομιτάγκ του Τσαγκ Κάι Σεκ και στην Τουρκία το κίνημα του Κεμάλ Πασά, με απώτερο στόχο να τα διαβρώσουν εσωτερικά και να τα μετατρέψουν σε κομμουνιστικά.
Οι Δυτικοί σύμμαχοι με μια υπερφίαλη απληστία ήθελαν απλώς την υφαρπαγή των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Μοίρασαν τις κατεχόμενες χώρες από την Οθωμανική Αυτοκρατορία: Οι Άγγλοι πήραν Ιρακ, Παλαιστίνη, Ιορδανία, Χετζάζη και Αίγυπτο. Οι Γάλλοι Συρία, Λίβανο και οι Ιταλοί κατοχύρωσαν την κτήση της Λιβύης. Διαμέλισαν όμως και την ίδια την Τουρκία. Κοιτάχτε τον χάρτη που παραθέτω. Ένα τεράστιο μέρος στα νοτιοδυτικά (Αρχαία Καρία, Λυκία και Λυδία) την πήραν οι Ιταλοί. Το νοτιοανατολικό μέρος (Κιλικία και Κομμαγηνή) οι Γάλλοι. Τα υψίπεδα της Ανατολικής Ανατολίας οι Αρμένηδες. Και το φιλέτο, δλδ τα Στενά, υπό διασσυμμαχικό έλεγχο, δλδ. οι Άγγλοι. Η Τουρκία περιορίστηκε στο κεντρικό και βόρειο μέρος της Μικράς Ασίας, υπό την διοίκηση μιας Κυβέρνησης που έδρευε στην υπό Συμμαχική κατοχή Κωνσταντινούπολη.
Το αρχικό σχέδιο των Συμμάχων δεν προέβλεπε για την Ελλάδα παρά μόνο την κατοχή της Θράκης (Ανατολικής και Δυτικής). Οι μεγάλες πεδιάδες κεντρικής Μακεδονίας, Σερρών και Θράκης θα έλυναν το επισιτιστικό πρόβλημα της χώρας.
Την Σμύρνη την είχαν υποσχεθεί οι Άγγλοι στους Ιταλούς. Όμως, κατάλαβαν πως οι Ιταλοί στρατιώτες δεν θα είχαν καμία όρεξη να αφήσουν τα κοκαλάκια τους στην Μικρά Ασία. Η Ιταλία ήταν σε αναβρασμό από ένα τεράστιο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα (σοσιαλιστές, κομμουνιστές, και αναρχικοί) που ήθελε κοινωνική δικαιοσύνη και όχι ιμπεριαλιστικές περιπέτειες. Για αυτό οι Άγγλοι μας έδωσαν την Ιωνία, με κρυφό στόχο να πάμε να πολεμήσουμε το Τουρκικό Εθνικιστικό Κίνημα του Κεμάλ. Έτσι και αλλιώς ο κίνδυνος της γενοκτονίας κρεμόταν πάνω από χιλιάδες Έλληνες της Ανατολής. Είχαμε κίνητρο.
Στην αρχή ο πόλεμος πήγαινε καλά για τους Έλληνες. Άλλαξε, όμως το κλίμα χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε. Στις εκλογές του Νοεμβρίου 1920 νίκησαν οι Βασιλόφρωνες και επανέφεραν τον εξόριστο Βασιλιά Κωνσταντίνο. Εκείνη την εποχή ο Κωνσταντίνος ήταν ένας αδύναμος γέρος άρρωστος. Δεν μπορούσε να ασκήσει καμία εξουσία. Έδωσε όμως το πρόσχημα στους Συμμάχους μας να μας εγκαταλείψουν. Τους ενόχλησε που ο Κων/νος δεν ήταν με το μέρος των Συμμάχων … ενώ δεν τους ενοχλούσε που ηγέτης των Τούρκων ήταν ο αξιωματικός που κυριολεκτικά αποδεκάτισε χιλιάδες Άγγλους, Αυστραλούς, Νεοζηλανδούς κλπ. στην Καλίπολη και στη Γάζα. Άρα η στάση τους ήταν καθαρά προσχηματική.
Οι Δυτικοί Σύμμαχοι σκέφτηκαν ότι ήταν προτιμότερο να προσεταιριστούν στο Αντικομμουνιστικό Στρατόπεδο τον Κεμάλ (το ίδιο και στην Κίνα με τον Τσαγκ Κά Σεκ) παρά να τον συντρίψουν. Σταμάτησαν λοιπόν καθε ανεφοδιασμό και χρηματοδότηση του Ελληνικού Στρατού. Κι άρχισαν κρυφές διαπραγματεύσεις μαζί του. Πρώτα, οι Ιταλοί του παρέδωσαν αμαχητί όλη την τεράστια ζώνη κατοχής τους, του επέτρεψαν να στρατολογήσει τους κατοίκους της και να εφαρμόσει μεθόδους εθνοκάθαρσης, του έδωσαν μέχρι και αεροπλάνα για να μας πολεμήσει. Αντάλλαγμα δέχθηκε ότι η Λιβύη και τα Δωδεκάνησα ήταν Ιταλικά. Μετά οι Γάλλοι, του παρέδωσαν αμαχητί τη δική τους ζώνη κατοχής, με όλο τον πληθυσμό και τις πλουτοπαραγωγικές της πηγές.
Ο Κεμάλ συνέχισε να διαπραγματεύεται με τους Σοβιετικούς. Δεν ήθελε πια ενίσχυση από αυτούς. Ήθελε να συμφωνήσουν στα σύνορα. Άφησε αβοήθητους τους Αζέρους, ώστε η πλούσια σε πετρέλαια χώρα τους να γίνει Σοβιετική Δημοκρατία. Πήρε και την ιστορικά Αρμένικη περιοχή του Καρς. Έκλεισε τους λογαριασμούς του και απερίσπαστος στράφηκε προς τους Έλληνες.
Την ίδια εποχή η Ελλάδα δεν αναγνώριζε τη Σοβιετική Ένωση, ούτε άτυπες συνομιλίες μαζί της, που προσπάθησε να επιτύχει ο τότε Γραμματέας του ΚΚΕ και μεγάλος ιστορικός Γιάννης Κορδάτος. Τους κρατάγαμε μούτρα γιατί σκότωσαν τον Τσάρο.
Έτσι ενώ στην αρχή της εκστρατείας είχαμε να αντιμετωπίσουμε μιας μικρής έκτασης δύναμη, στο τέλος είχαμε απέναντί μας μια μεγάλη δύναμη. Δεν ήταν εύκολο στην Ελληνική Κυβέρνηση να υποχωρήσει.
Οι τελευταίοι που μας εγκατέλειψαν ήταν οι Άγγλοι. Μόλις πείσθηκαν πως ο Κεμάλ θα ήταν ο κυμματοθραύστης της κομμουνιστικής διείσδυσης στη Μέση Ανατολή, του επέτρεψαν να συντρίψει τον Ελληνικό στρατό (δέκα μέρες χρειάστηκε). Του έδωσαν τα στενά. Τον άφησαν να εκθρονίσει τον Σουλτάνο. Και…
Η χειρότερη προδοσία των Άγγλων κατά της Ελλάδας ήταν ότι μας υποχρέωσαν να παραχωρήσουμε την Ίμβρο και την Τένεδο, δύο Ελληνικότατα νησιά. Ο Κεμάλ δεν είχε στόλο να τα καταλάβει, δεν τα απειλούσε. Οι Άγγλοι του τα έδωσαν μαζί με τα Στενά.
Άρα δεν είναι πάντοτε τυχερό να είσαι στη «σωστή πλευρά της ιστορίας»!
