Με την τακτική της μισής αλήθειας και με επικοινωνιακά τεχνάσματα, προσπάθησε η δημοτική αρχή Ορφανού να ξεπεράσει τον σκόπελο των χρεών της ΔΕΥΑΝ, στο Δημοτικό Συμβούλιο Ναυπλιέων, το βράδυ της Δευτέρας 27 Απριλίου 2026.
Επί μήνες, η Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης-Αποχέτευσης λειτουργούσε σαν ακυβέρνητο καράβι, με τα χρέη να διογκώνεται επικίνδυνα μέχρι που η Οικονομική Υπηρεσία του Δήμου Ναυπλιέων δέσμευσε το ΑΦΜ αλλά και τους τραπεζικούς λογαριασμούς λόγω χρεών προς τον Δήμο, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εισπράξει επιχορηγήσεις αλλά και να πληρώσει εργολάβους και προμηθευτές.
Για το θέμα αυτό, ο Δημήτρης Ορφανός έφερε προς ψήφιση το θέμα για συμψηφισμό και ρύθμιση του οφειλόμενου ποσού προς τον Δήμο στο Δημοτικό Συμβούλιο Ναυπλιέων.
Από την πλευρά του, ο εκπρόσωπος των εργαζομένων, κ. Β. Κουστένης, χαρακτήρισε τις οφειλές ως “άδικες”, υπογραμμίζοντας ότι ο Δήμος καταναλώνει μεγάλες ποσότητες νερού για κοινόχρηστους χώρους (πλατείες, κοιμητήρια κ.λπ.) χωρίς τη χρήση υδρομέτρων. Για τον λόγο αυτό, ζητήθηκε η αναστολή κάθε διαδικασίας συμψηφισμού μέχρι να προσδιοριστούν επακριβώς οι ανταποδοτικές οφειλές του Δήμου προς τη ΔΕΥΑΝ. Παράλληλα, αν και κατατέθηκε αίτημα για διαγραφή προσαυξήσεων και προστίμων βάσει σχετικής νομικής γνωμοδότησης, ο Δήμαρχος το απέρριψε, παρά την επισήμανση του κ. Κουστένη ότι η ΔΕΥΑΝ λειτουργεί διαχρονικά ως βασικός υποστηρικτικός πυλώνας των δημοτικών υπηρεσιών.
Σύμφωνα με τα όσα αναφέρθηκαν, μέχρι τώρα ο Δήμος Ναυπλιέων “έβαζε πλάτη”, πληρώνοντας τα δάνεια της ΔΕΥΑΝ που κληρονόμησε από την εποχή της Δημαρχίας Αναγνωσταρά και η ΔΕΥΑΝ από την πλευρά της, παρείχε δωρεάν νερό σε κοινόχρηστους χώρους αλλά και τα μηχανήματα και τον εξοπλισμό της, για εργασίες άλλων υπηρεσιών του Δήμου, όπως της Υπηρεσίας Καθαριότητας.
Το ζήτημα προσλαμβάνει διαστάσεις “πανελλήνιας πρωτοτυπίας”, καθώς ο οικονομικός στραγγαλισμός μιας Δημοτικής Επιχείρησης από την ίδια την Οικονομική Υπηρεσία του Δήμου αποτελεί φαινόμενο χωρίς προηγούμενο. Η κατάσταση αγγίζει τα όρια του παραλόγου και καταγράφεται ως ένα μνημείο διοικητικής αποτυχίας, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Δήμαρχος, ο Πρόεδρος της ΔΕΥΑΝ και ο πολιτικός προϊστάμενος των Οικονομικών Υπηρεσιών ταυτίζονται στο ίδιο πρόσωπο: αυτό του Δημήτρη Ορφανού.
Ο ίδιος άνθρωπος, με τρεις διαφορετικές ιδιότητες, σε θέσεις εξουσίας, προκάλεσε το απόλυτο “μπάχαλο” που είναι σίγουρο πως θα φέρει δυσάρεστες εξελίξεις στο μέλλον και για τον Δήμο αλλά και για την ΔΕΥΑΝ, όπως:
α) Θα μπορέσει η ΔΕΥΑΝ να φανεί συνεπής στο υπέρογκο ποσό του διακανονισμού που της επιβάλλεται ή κάποια στιγμή θα χάσει την ρύθμιση;
β) Πώς θα αντεπεξέλθει ο Δήμος στην πληρωμή των λογαριασμών νερού (συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ), για τους κοινόχρηστους χώρους που θα επιβάλλει η ΔΕΥΑΝ με τα υδρόμετρα που θα εγκαταστήσει;
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Δημήτρης Κωστούρος αποκάλυψε το ύψος των χρεών απέναντι σε ΔΕΗ και εργολάβους. Όταν ανέλαβε η δημοτική αρχή Ορφανού από τον Δημήτρη Κωστούρο, οι οφειλές προς τους εργολάβους ανέρχονταν στα 2.000.000 ευρώ ενώ στα δυόμιση χρόνια διοίκησης Ορφανού εκτοξεύτηκαν στα 7.100.000 (αύξηση 255%). Οι οφειλές προς την ΔΕΗ επί Κωστούρου ανέρχονταν στα 12.000.000 ευρώ και στα μισά της διοίκησης Ορφανού έφτασαν τα 17.000.000 ευρώ (αύξηση 41,67%). Επεσήμανε επίσης, πως για να λυθούν τα ζητήματα χρειάζονται πολιτικές απαντήσεις και θέσεις από τον Δήμαρχο και όχι τεχνοκρατικές από υπηρεσιακούς παράγοντες. Ο Γιώργος Καχριμάνης, στήριξε με σθένος την αναγκαιότητα εξεύρεσης της σωστής λύσης για την βιωσιμότητα της ΔΕΥΑΝ και υπενθύμισε πως η προηγούμενη δημοτική αρχή άφησε έργα της ΔΕΥΑΝ κατά το 90% κατασκευασμένα που ακόμα δεν έχουν ολοκληρωθεί.
Το αδιέξοδο θα είχε αποφευχθεί αν ο Δήμαρχος είχε το σθένος να διοικήσει. Στην πραγματικότητα, το ζήτημα είναι θέμα πολιτικής βούλησης. Ο Δημήτρης Ορφανός όφειλε να ανταποκριθεί στον ρόλο για τον οποίο εξελέγη. Οι δημότες τον εμπιστεύτηκαν για να λαμβάνει πρωτοβουλίες, να σχεδιάζει και να χαράσσει στρατηγική με αφοσίωση στον τόπο.
Αντ’ αυτού, παρακολουθούμε μια διοίκηση που “κρύβεται” πίσω από τους υπηρεσιακούς μηχανισμούς, αφήνοντας τους υπαλλήλους να λειτουργούν με στενά τεχνοκρατικά κριτήρια. Και είναι απόλυτα λογικό οι υπηρεσίες να εξαντλούν το γράμμα του νόμου γιατί όταν η ηγεσία δεν εμπνέει ασφάλεια και εμπιστοσύνη, οι υπηρεσιακοί παράγοντες οχυρώνονται πίσω από τη γραφειοκρατία για να μην βρεθούν οι ίδιοι υπόλογοι.
