Υπάρχουν στιγμές που η εικόνα μιας πόλης αποκαλύπτει και την πολιτική της πραγματικότητα. Το μονοπάτι Αρβανιτιά –Καραθώνα, ένας μοναδικός φυσικός πνεύμονας, ένας τόπος αναψυχής, ιστορίας και καθημερινής ζωής για κατοίκους και επισκέπτες, βρίσκεται σήμερα σε κατάσταση που προκαλεί θλίψη αλλά κυρίως εύλογη αγανάκτηση.
Δεν πρόκειται για μια απλή φθορά υποδομών. Πρόκειται για μια εικόνα εγκατάλειψης που αντανακλά νοοτροπίες, αδράνεια και απουσία σχεδίου. Όταν ένας δημόσιος χώρος αφήνεται χωρίς ουσιαστική φροντίδα, τότε δεν μιλάμε για ατυχία ή συγκυρίες. Μιλάμε για πολιτικές επιλογές.
Για χρόνια ακούμε δικαιολογίες, μεταθέσεις ευθυνών, υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Όμως οι πολίτες δεν έχουν ανάγκη άλλες εξηγήσεις.
Έχουν ανάγκη αποτελέσματα. Το Ναύπλιο δεν μπορεί να πορεύεται με τη λογική «βλέποντας και κάνοντας» ούτε να αντιμετωπίζει την υποβάθμιση ως μια αναπόφευκτη κατάσταση.
Η υπόθεση του μονοπατιού Αρβανιτιά –Καραθώνα δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Είναι βαθιά πολιτικό ζήτημα. Αφορά προτεραιότητες, ευθύνη και σεβασμό στον δημόσιο χώρο. Αφορά το αν μια δημοτική διοίκηση αντιλαμβάνεται ότι η προστασία και ανάδειξη του φυσικού πλούτου δεν είναι πολυτέλεια αλλά υποχρέωση.
Ήρθε η ώρα για σοβαρές και αποτελεσματικές παρεμβάσεις. Όχι αποσπασματικές κινήσεις εντυπωσιασμού αλλά ολοκληρωμένο σχέδιο αποκατάστασης, συντήρησης και προστασίας. Και μαζί, την πολιτική γενναιότητα να αναληφθούν ευθύνες εκεί που υπάρχουν.
Γιατί η εγκατάλειψη δεν είναι ουδέτερη κατάσταση. Είναι επιλογή. Και όταν ένας τόπος με τέτοια σημασία αφήνεται να φθείρεται η ευθύνη δεν μπορεί πάντα να βαραίνει «τους άλλους».
Οι πολίτες δικαιούνται επιτέλους να δουν πράξεις.
