Τι εννοούμε όταν λέμε “Πολιτική της Καθημερινότητας”; Είναι το να μπορεί μια οικογένεια να πάει το παιδί της σε μια ασφαλή και καθαρή παιδική χαρά όχι μόνο στο τουριστικό κέντρο, αλλά και στη συνοικία.
Είναι η δυνατότητα ενός ανθρώπου με κινητική αναπηρία να κινηθεί στο πεζοδρόμιο του Ναυπλίου χωρίς εμπόδια.
Είναι το να υπάρχει κοινωνική μέριμνα και υποστήριξη για όσους δεν φαίνονται.
Είναι ο φωτισμός, η καθαριότητα, η δημοκρατία στις αποφάσεις.
Αυτά δεν είναι “μικρά θέματα”. Είναι η ουσία της δημοτικής πολιτικής.
Το ερώτημα δεν είναι τι δεν έχει γίνει. Το ξέρουμε.
Το ερώτημα είναι:
Θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε απλώς θεατές ή θα ξεκινήσουμε να μιλάμε;
Θα συνεχίσουμε να λέμε «δεν αλλάζει τίποτα», ή θα κάνουμε το πρώτο βήμα και θα απαιτήσουμε να ακούγεται η φωνή μας σε ό,τι αφορά τη ζωή μας;
Η πολιτική της καθημερινότητας στο Ναύπλιο είναι υπαρκτή. Το ζήτημα είναι ποιανού είναι: των λίγων ή όλων;
Ο τόπος αλλάζει όταν οι άνθρωποι παύουν να ζητούν χάρη και αρχίζουν να ζητούν λογαριασμό.
Δεν φτάνει να επιβιώνουμε κάτω από τους φοίνικες και τα φώτα της παλιάς πόλης.
Μάθαμε να λέμε «έτσι είναι ο δήμος». Να συνηθίζουμε. Αλλά η αντοχή δεν είναι πολιτική πρόταση. Είναι παθητική προσαρμογή. Και όταν μένουμε ακίνητοι, η πόλη δεν πάει απλώς πίσω την πηγαίνουν πίσω.
Η πολιτική της καθημερινότητας δεν είναι αόριστη έννοια. Είναι το αν υπάρχει φως στις γειτονιές. Αν υπάρχουν ασφαλή πεζοδρόμια. Αν το σχολείο δεν πλημμυρίζει. Αν υπάρχει μια υπηρεσία που απαντά και όχι μόνο καταγράφει. Αν οι δρόμοι είναι ασφαλής.
Το Ναύπλιο δεν είναι μόνο το ιστορικό του κέντρο είναι ζωντανές συνοικίες με προβλήματα και δυνατότητες. Όμως παραμένουν στο περιθώριο.
Μπορούμε να ανεχτούμε άλλο αυτή τη συνθήκη;
Τι θα πει «να περπατήσουμε»;
Θα πει:
-Να ζητήσουμε συμμετοχική λήψη αποφάσεων, όχι απλώς ενημέρωση εκ των υστέρων σε θέματα σημαντικά για την πόλη.
-Να απαιτήσουμε ισότιμη μεταχείριση όλων των συνοικιών και κοινοτικών διαμερισμάτων.
-Να δημιουργήσουμε δημοτικές συνελεύσεις που να μην είναι διακοσμητικές αλλά να ακούγονται τα προβλήματα μέσα από υγιή διάλογο. ( Ήδη εφαρμόζεται σε Δήμους).
Η αυτοδιοίκηση δεν είναι διαχείριση. Είναι πολιτική.
Το Ναύπλιο δεν αλλάζει μόνο του. Αλλάζει όταν αλλάζουμε εμείς. Όταν πάψουμε να θεωρούμε φυσιολογικό το να μη λειτουργούν βασικά. Όταν πάψουμε να σιωπούμε μπροστά σε πολιτικές που νοιάζονται για την εικόνα αλλά όχι για την ουσία.
Η πολιτική της καθημερινότητας δεν είναι “χαμηλή πολιτική”. Είναι το πιο ουσιαστικό πεδίο. Είναι το αν θα ζούμε καλύτερα ή απλώς θα υπάρχουμε. Και για να αλλάξει,πρέπει να συγκρουστούμε με τη συνήθεια, να ανοίξουμε δρόμους συμμετοχής, να φέρουμε τη φωνή του πολίτη εκεί που σήμερα υπάρχει μόνο ο μονόλογος της εξουσίας.
Ο δημότης δεν πρέπει να χρειάζεται «γνωστό» στον δήμο για να λύσει ένα πρόβλημα.
Ο δημότης δεν είναι πελάτης. Είναι πολίτης.
Και ο δήμος οφείλει να είναι ανοιχτός, προσβάσιμος, δίκαιος και ενεργός, όχι απλά ένας μηχανισμός εξουσίας.
Το Ναύπλιο μπορεί να γίνει μια πόλη πρότυπο συμμετοχής, αξιοπρέπειας και τοπικής δημοκρατίας. Αλλά αυτό δεν θα συμβεί από μόνο του.
Έλενα Λεζέ
