Το σώμα μου με πρόδωσε. Έτσι νόμιζα τότε. Ότι έγινε ξένο, αδύναμο, σπασμένο.
Ότι κάτι έσπασε μέσα του και μαζί κάτι μέσα μου.
Οι γιατροί ήταν ήρεμοι, επαγγελματίες.
Μιλούσαν για “ρουτίνα”, για ποσοστά επιτυχίας, για επεμβάσεις «προβλεπόμενες».
Αλλά δεν υπάρχει τίποτα ρουτινιάρικο όταν αφήνεις τη ζωή σου στα χέρια άλλων.
Όταν βγάζεις τα ρούχα σου, τα κοσμήματά σου, την αξιοπρέπειά σου και φοράς μια λεπτή ρόμπα, μαζί με μια λεπτή ελπίδα.
Όταν αφήνεις τα προσωπικά σου αντικείμενα στο ντουλάπι και την προσευχή σου στο προσκεφάλι.
Λίγο πριν μπω στο χειρουργείο, ψιθύρισα:
«Μην ξεχάσω ποια είμαι. Ό,τι κι αν συμβεί, να θυμηθώ να επιστρέψω στον εαυτό μου.»
Και μετά, ήρθαν τα χειρουργεία. Ένα-ένα.
Άλλα επείγοντα, άλλα προγραμματισμένα.
Κάθε φορά άφηνα πίσω μου ένα κομμάτι.
Και κάθε φορά, έψαχνα πώς να το ξαναβρώ.
Οι πρώτες μέρες μετά ήταν σκιά.
Δάκρυα. Αϋπνία. Φόβος.
Ένιωθα πως έχω χαθεί. Πως δεν είμαι πια εγώ.
Αλλά ύστερα… άρχιζε η επιστροφή.
Δεν έγινε απότομα. Δεν είχε μουσική υπόκρουση.
Έγινε με μικρές κινήσεις.
Ένα βλέμμα στον καθρέφτη που δεν απέστρεψα.
Ένας καφές χωρίς πόνο.
Ένα “είμαι κουρασμένη σήμερα” χωρίς ντροπή.
Ένα “είμαι ακόμα εδώ”.
Το σώμα μου δεν γύρισε όπως ήταν. Ούτε εγώ.
Αλλά αυτό δεν είναι απώλεια. Είναι μεταμόρφωση.
Γιατί μέσα στις ουλές και τις σιωπές, γεννήθηκε κάτι πιο δυνατό απ’ την παλιά μου εικόνα:
Η αποδοχή.
Η αγάπη που δεν απαιτεί τελειότητα.
Η δύναμη να είμαι αληθινή.
Ένα μήνυμα σε όσους περνούν το ίδιο.
Αν σήμερα περνάς μια μάχη, σωματική ή ψυχική…
Αν νιώθεις ότι έχεις χαθεί, ότι δεν θα επιστρέψεις ποτέ «όπως ήσουν»…
Σου το λέω με βεβαιότητα:
Δεν χρειάζεται να γυρίσεις η ίδια.
Χρειάζεται μόνο να επιστρέψεις σε σένα.
Στην εκδοχή σου που άντεξε.
Που φοβήθηκε αλλά μπήκε.
Που πόνεσε αλλά προχώρησε.
Και αυτή η εκδοχή σου είναι το πιο μεγάλο θαύμα.
Γιατί στο τέλος, θα δεις…
όλα όσα τώρα σου φαίνονται αβάσταχτα, κάποτε θα είναι απλώς μια ανάμνηση.
Και η δύναμή σου, αυτή που σε κράτησε όρθια, δεν ήταν στο σώμα. Ήταν στο μυαλό.
