Υπάρχουν γεγονότα που ξεπερνούν την καθημερινή πολιτική αντιπαράθεση και μας φέρνουν αντιμέτωπους με το ουσιαστικό ερώτημα της ευθύνης. Μια ακόμη γυναικοκτονία. Ο θάνατος μιας νοσηλεύτριας εν ώρα καθήκοντος. Δύο διαφορετικές πραγματικότητες που όμως συναντώνται σε ένα κοινό σημείο στην ανάγκη να σταθούμε απέναντι στα γεγονότα με σοβαρότητα, θεσμική ευθύνη και ανθρώπινο μέτρο.
Σε τέτοιες στιγμές οι λέξεις χρειάζονται προσοχή. Γιατί πίσω από κάθε είδηση υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες, συνάδελφοι, ζωές που δεν χωρούν σε τίτλους και δημόσιες δηλώσεις.
Η πολιτική κεντρική και τοπική δεν κρίνεται μόνο από τις προθέσεις ούτε από την επικοινωνιακή της παρουσία. Κρίνεται από την ικανότητά της να προλαμβάνει, να προστατεύει και να διασφαλίζει συνθήκες αξιοπρέπειας και ασφάλειας για όλους.
Ιδιαίτερα στον χώρο της δημόσιας υγείας όσοι έχουν βρεθεί κοντά στην καθημερινότητα των νοσοκομείων γνωρίζουν ότι το Εθνικό Σύστημα Υγείας στηρίζεται καθημερινά σε ανθρώπους που εργάζονται με υψηλό αίσθημα ευθύνης συχνά κάτω από ιδιαίτερα απαιτητικές συνθήκες. Και γι’ αυτό κάθε συζήτηση για το ΕΣΥ οφείλει να ξεκινά με σεβασμό προς εκείνους που το κρατούν όρθιο.
Δεν είναι στιγμή για εύκολες διαπιστώσεις ούτε για πολιτική εκμετάλλευση της απώλειας. Είναι στιγμή για ουσιαστικό διάλογο και πράξεις που να αποδεικνύουν ότι η ανθρώπινη ζωή παραμένει στο επίκεντρο.
Γιατί μια κοινωνία δεν μετριέται από το πως διαχειρίζεται την κρίση μετά το γεγονός.
Μετριέται από το τι κάνει ώστε να μη χρειαστεί να τη ζήσει ξανά.
Με σεβασμό στους ανθρώπους του ΕΣΥ.
Έλενα Λεζέ
Συγγραφέας
