Συνήθως τα άρθρα μου έχουν ένα κοινωνικό ή πολιτικό μήνυμα. Κοιτούν προς τα έξω. Προς την κοινωνία, τις ανισότητες, τις σιωπές, όσα μας ενώνουν ή μας χωρίζουν.
Αυτό το κείμενο είναι διαφορετικό. Αποφάσισα για μια φορά να σταθώ σε μένα.
Λίγο πριν τα γενέθλιά μου κοιτάζω πίσω όχι για να μετρήσω επιτυχίες αλλά διαδρομές. Και συνειδητοποιώ ότι έζησα τελικά πολλά από αυτά που κάποτε φοβόμουν. Στιγμές δύσκολες, απαιτητικές, εκτεθειμένες.
Κι όμως μέσα σε όλα αυτά ήρθε και κάτι που κάποτε έμοιαζε μακρινό.
Το πρώτο μου βιβλίο «Όρθια με κάθε κόστος» κυκλοφόρησε. Βρήκε αναγνώστες. Άγγιξε ανθρώπους. Και αυτό από μόνο του είναι μια σιωπηλή συνομιλία ανάμεσα σε κάποιον που γράφει και σε κάποιον που αναγνωρίζει τον εαυτό του μέσα στις λέξεις.
Το παρουσίασα στο Βουλευτικό Ναυπλίου.
Δεν ήταν μια εύκολη στιγμή για μένα. Δεν ήταν μόνο χαρά. Ήταν έκθεση, αγωνία, συγκίνηση. Ήταν να στέκεσαι μπροστά σε ανθρώπους κρατώντας κάτι τόσο δικό σου και να το αφήνεις να γίνει δημόσιο.
Κάπου εκεί κατάλαβα ότι ίσως η ζωή δεν είναι να αποφεύγεις όσα φοβάσαι. Είναι να συνεχίζεις ακόμη κι όταν τα συναντάς.
Λίγο πριν τα 47, δεν έχω όλες τις απαντήσεις. Έχω όμως περισσότερη ησυχία μέσα μου.
Ζούμε σε μια εποχή που μας μαθαίνει να μετράμε αριθμούς, επιτυχίες, προβολές και αποδείξεις αξίας. Όμως υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν τις μεγαλύτερες μάχες μακριά απο τα φώτα συνεχίζουν, δημιουργούν, αντέχουν, ξαναρχίζουν.
Αν κάτι έμαθα λίγο πριν τα 47, είναι ότι η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στο να μην φοβηθείς ποτέ. Βρίσκεται στο να μη σταματήσεις επειδή φοβήθηκες.
Και ίσως μια κοινωνία γίνεται καλύτερη όταν αφήνει χώρο στους αληθινούς ανθρώπους να υπάρχουν χωρίς να απολογούνται για τις δυσκολίες, την ευαισθησία και τα όνειρά τους.Και μέσα σε όλα αυτά γεννιέται μια άλλη σκέψη, αναρωτιέσαι αν αρκεί να παρατηρείς ή αν έρχεται η ώρα να συμμετέχεις πιο ενεργά.
Δεν ξέρω ακόμη ποια μορφή μπορεί να πάρει αυτό στο μέλλον.
Μέχρι τότε συνεχίζω να γράφω. Και να πιστεύω ότι κάθε δημόσιος λόγος έχει αξία μόνο όταν κρατά μέσα του τον άνθρωπο. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο κοινωνικό συμπέρασμα που μπορώ να γράψω σήμερα να πιστέψουμε σε μια κοινωνία πιο αληθινή και δίκαιη για τον άνθρωπο.
Λεζέ Έλενα
Συγγραφέας
