Τα τελευταία χρόνια, η χώρα μας έχει βιώσει επανειλημμένα φυσικές καταστροφές, σοβαρά ατυχήματα και κρίσεις που έχουν στοιχίσει ζωές και έχουν αφήσει πίσω τους καταστροφές. Φωτιές που κατακαίνε δασικές εκτάσεις, κακοκαιρίες που πλημμυρίζουν οικισμούς και τρένα που εκτροχιάζονται αποδεικνύουν ότι οι πολίτες συχνά βρίσκονται μόνοι απέναντι στον κίνδυνο, καθώς η πολιτεία δεν διαθέτει τα απαραίτητα μέσα για να τους προστατεύσει.
Κάθε φορά που η χώρα μας χτυπιέται από φωτιές, κακοκαιρίες ή ατυχήματα, το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται οι πολίτες βρίσκονται μόνοι απέναντι στον κίνδυνο, ενώ η πολιτεία παρακολουθεί. Το 112 ηχεί, οι ειδοποιήσεις καταφθάνουν, αλλά οι υποδομές πρόληψης λείπουν, οι μηχανισμοί ασφάλειας είναι ελλιπείς και η ευθύνη αναβάλλεται για μετά την καταστροφή.
Η υπακοή στο «μείνετε μέσα» δεν σώζει ζωές όταν δεν υπάρχει κράτος που να προστατεύει. Η αδράνεια και η ανεπάρκεια κοστίζουν θανάτους. Κάθε νεκρός, κάθε τραυματισμένος πολίτης είναι αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής ή μάλλον της απουσίας πολιτικής επιλογής.
Χρειαζόμαστε επενδύσεις σε υποδομές, εκπαίδευση προσωπικού και συντονισμένα σχέδια πρόληψης. Χρειαζόμαστε ηγεσία που αναλαμβάνει ευθύνη πριν η καταστροφή χτυπήσει, όχι μετά. Η κοινωνία δεν μπορεί να ζει με ειδοποιήσεις και ηχητικά σήματα. Χρειάζεται κράτος που προστατεύει, προλαμβάνει και σώζει ζωές.
Η χώρα μας δεν έχει την πολυτέλεια της αδράνειας. Κάθε ώρα καθυστέρησης, κάθε ελλιπής προετοιμασία κοστίζει ανθρώπινες ζωές και η κοινή γνώμη δεν μπορεί πια να μένει αμέτοχη.
