Καθώς πλησιάζει η Εργατική Πρωτομαγιά η συζήτηση για την αξία της εργασίας αποκτά ιδιαίτερο βάρος. Συχνά μιλάμε για την εργασία ως μέσο βιοπορισμού ως δικαίωμα ή ως παραγωγική δύναμη. Όμως η ουσιαστική της αξία κρίνεται στο αν υπηρετεί τον άνθρωπο ή αν τον εξαντλεί.
Σε μια εποχή όπου φαινόμενα εργασιακού εκφοβισμού, πίεσης και ψυχολογικής κακοποίησης γίνονται όλο και πιο ορατά το ερώτημα δεν είναι μόνο πώς εργαζόμαστε αλλά υπό ποιους όρους παραμένουμε άνθρωποι μέσα στην εργασία.
Η εργασία γίνεται ανθρώπινη όταν συνοδεύεται απο αξιοπρέπεια. Όταν ο εργαζόμενος δεν αντιμετωπίζεται ως αναλώσιμο μέσο αλλά ως πρόσωπο με δικαιώματα, ανάγκες και φωνή. Ο σεβασμός δεν είναι προνόμιο είναι θεμέλιο.
Ο εργασιακός εκφοβισμός διαβρώνει ακριβώς αυτό το θεμέλιο. Δημιουργεί περιβάλλον φόβου, σιωπής και απαξίωσης. Και εκεί η εργασία χάνει τον κοινωνικό και ηθικό της χαρακτήρα. Δεν είναι πια δημιουργία ή συμμετοχή. Γίνεται επιβίωση.
Η Πρωτομαγιά δεν είναι απλώς επέτειος διεκδικήσεων του παρελθόντος. Είναι υπενθύμιση ότι η αξιοπρεπής εργασία παραμένει ζητούμενο. Οι αγώνες για ωράριο, δικαιώματα και προστασία δεν αφορούσαν μόνο μισθούς αλλά την ίδια την ανθρώπινη αξία μέσα στον κόσμο της δουλειάς.
Ίσως χρειάζεται να επαναδιατυπώσουμε το νόημα της εργασίας. Παραγωγικότητα χωρίς σεβασμό δεν είναι πρόοδος. Αποτελεσματικότητα χωρίς ασφάλεια δεν είναι ανάπτυξη. Και ένας χώρος εργασίας χωρίς εμπιστοσύνη δεν μπορεί να θεωρείται πραγματικά ανθρώπινος.
Η αξία που δίνουμε στην εργασία φαίνεται στον τρόπο που προστατεύουμε τον εργαζόμενο από την αυθαιρεσία, τον φόβο και την αδικία. Φαίνεται στο αν αναγνωρίζουμε ότι η ψυχική υγεία, η ισορροπία ζωής και η αξιοπρέπεια δεν είναι «παροχές» αλλά δικαιώματα.
Ίσως, τελικά, το πιο επίκαιρο μήνυμα της Πρωτομαγιάς να είναι αυτό μια δίκαιη κοινωνία δεν μετριέται μόνο απο το πόσοι εργάζονται αλλά απο το αν μπορούν να εργάζονται χωρίς να χάνουν την αξιοπρέπειά τους.
