Η Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών δεν είναι μια υπενθύμιση. Είναι ένας καθρέφτης. Και ό,τι αντικατοπτρίζεται σήμερα σε αυτόν τον καθρέφτη είναι τρομακτικό.
Τα περιστατικά βίας αυξάνονται. Οι γυναικοκτονίες πολλαπλασιάζονται. Οι καταγγελίες ξεπερνούν κάθε προηγούμενο. Και πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει μια γυναίκα που φώναξε, αλλά δεν ακούστηκε. Που ζήτησε βοήθεια, αλλά δεν πρόλαβε. Που έγινε ακόμη μια στατιστική σε έναν μακρύ κατάλογο ντροπής.
Στην Ελλάδα, καταγράφονται δεκάδες κλήσεις βοήθειας κάθε ημέρα. Οι συλλήψεις για ενδοοικογενειακή βία αυξάνονται, όχι επειδή η πολιτεία έγινε ξαφνικά αυστηρότερη, αλλά επειδή η βία έγινε πιο έντονη, πιο συχνή, πιο ακραία.
Χιλιάδες γυναίκες δηλώνουν θύματα: ξυλοδαρμού, ψυχολογικής κακοποίησης, οικονομικού ελέγχου, απειλών.
Και όμως, συνεχίζουμε να μιλάμε για «μεμονωμένα περιστατικά».
Δεν είναι μεμονωμένα.
Είναι καθημερινά.
Είναι βαθιά ριζωμένα σε μια κοινωνία που ακόμα ανέχεται, σιωπά, δικαιολογεί.
Δεν μπορεί να υπάρξει πρόοδος όσο επιμένουμε να εξετάζουμε τη βία με το μάτι του παρατηρητή. Η ουσία δεν βρίσκεται μόνο στην τιμωρία των δραστών αλλά στην αποδόμηση των αντιλήψεων που γεννούν τη βία:
• την κουλτούρα της εξουσίας,
• της σιωπής,
• της «υπομονής»,
• της ανοχής.
Δεν είναι αριθμοί είναι ζωές.
Κάθε γυναίκα που κινδυνεύει είναι μια αποτυχία του κράτους.
Κάθε γυναικοκτονία είναι ένα κατηγορώ προς μια κοινωνία που άργησε να αντιδράσει.
Κάθε παιδί που μεγαλώνει μέσα στον τρόμο είναι ένα μέλλον που ήδη πληγώθηκε.
Η βία δεν θα σταματήσει μόνη της.
Θα σταματήσει μόνο όταν η κοινωνία πάψει να της κάνει χώρο.
